tag:blogger.com,1999:blog-259688992012-02-17T06:38:37.904+02:00graoutsonoreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-62588029477883131632009-01-06T15:50:00.006+02:002009-01-06T16:26:35.815+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWNpFDDULMI/AAAAAAAAAAs/iBX1GrC1oVY/s1600-h/dawkins-bus.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288185922902568130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWNpFDDULMI/AAAAAAAAAAs/iBX1GrC1oVY/s320/dawkins-bus.jpg" /></a><br /><div align="justify">Επιτέλους η καμπανια βγήκε live. Σήμερα στο Lunch break αντίκρυσα το πρώτο λεωφορείο και ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματιστηκε στο πρόσωπό μου. Eίχε ξεκινήσει σαν <a href="http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2008/oct/21/religion-advertising">ιδέα </a>πριν λίγους μήνες στοχεύοντας μόνο στον Λονδίνο. Αρχικός στόχος ήταν να μαζέψουν £5,500 και άλλα τόσα θα διέθετε o Richard Dawkins. Τελικώς η καμπάνια βγηκε σε όλη την Αγγλία μιας και οι εισφορές ξεπέρασαν κάθε προσδοκία φτάνοντας τις <a href="http://www.justgiving.com/atheistbus">£135,000</a>. Ελπίζω αυτού του είδους η προπαγάνδα να συνεχιστεί και να εξαπλωθεί με αποτερο στόχο να απελευθερώσει τους ανθρώπους από δεισιδαιμονίες, εφραιμ και σια. </div><br /><div><a href="http://www.atheistbus.org.uk/">More info here</a></div><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWNpWiCU80I/AAAAAAAAAA8/ZW2IPYAmho0/s1600-h/137095.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288186223277699906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWNpWiCU80I/AAAAAAAAAA8/ZW2IPYAmho0/s320/137095.jpg" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWNpLn6X00I/AAAAAAAAAA0/b4w4CJzqpco/s1600-h/137095.jpg"></a><div>Επίσης το Νοέμβρη στην Αμερική (Washington DC) έτρεξε αντίστοιxη καμπάνια με θέμα "Why Believe in God?Just be good for goodness sake" sponsored by the American Humanist Association.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-6258802947788313163?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-47594670118231222922009-01-05T18:40:00.012+02:002009-01-05T19:47:28.298+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWJD_o-JSHI/AAAAAAAAAAk/ztO5XDbippM/s1600-h/2008_142_dimitri_paipaiwannou_mideia_6.1212406680905.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 257px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287863673095276658" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SWJD_o-JSHI/AAAAAAAAAAk/ztO5XDbippM/s320/2008_142_dimitri_paipaiwannou_mideia_6.1212406680905.jpg" /></a><br />Έπειτα από 2 εβδομάδες διακοπές στην Αθήνα συνειδητοποίησα πια ότι δεν θέλω να ζήσω ποτέ ξανά σε αυτή τη χώρα. Είναι εντυπωσιακό πως μέσα σε 2 μέρες από τη στιγμή που πατάω το πόδι μου στη χώρα μετατρέπομαι σε ένα κτήνος που δεν τηρεί ουρές, παραβιάζει κόκκινα, συμπεριφέρεται κομπλεξικά και αναπαράγει με ευλάβεια το στερεότυπο του ενοχλητικού δύσπιστου Έλληνα. Αυτή η χώρα αξίζει μόνο για διακοπές αν φυσικά αντέχει το στομάχι σου τα λαμόγια που προσπαθούν να σε δαγκώσουν στις διακοπές σου (πανάκριβα δωμάτια, ταβέρνες κλπ). Τουλάχιστον αυτό ισοσταθμίζεται κάπως με μερικά όμορφα τοπία και κανα 2 ωραίους ανθρώπους που μπορεί να γνωρίσεις από σπόντα.<br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Παρατήρησα ότι το τελευταίο διάστημα διάβαζα πολύ καλά άρθρα που αναλύανε με εξαιρετικό τρόπο το ποσο σκατά είναι τα πράγματα στην Ελλάδα και το γιατί. Αμέτρητες ιστορίες καφρίλας καταγγέλλονταν καθημερινά απο διάφορους. Χάζευα την Ελληνοφρένεια και άκουγα τον πανούση για να γελάσω με τα κακώς κείμενα. Ύστερα από λίγο όμως έπαψα να γελάω και με αυτά. Αντί για γέλια με γέμιζαν θυμό. Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι το μόνο που έπερνα από ολα τα παραπάνω ήταν αρνητισμός. Τίποτα το δημιουργικό. Καθόλου έμπνευση που θα με τόνωνε ως νεο άνθρωπο και θα μου δημιουργούσε όρεξη να δοκιμάσω νεα πράγματα, να υλοποιήσω ιδέες κλπ. Η μόνη εξίσωση που έμεινε στο μυαλό μου είναι Ελλάδα=Αρνητισμός. Επίσης σκέφτηκα και την συνάρτηση Ελλάδα=(Μιζέρια/κομπλεξισμός)*παραγοντηλίκι + Μαγκιά. Κοινώς οποτεδήποτε διαβάζω κάτι ελληνικό εκπέμπει μιζέρια 'η αρνητισμό. Παρόλα αυτά υπήρξε ένα πράγμα που πραγματικά άξιζε τον κόπο και αυτό ήταν η Μήδεια του Δημήτρη Παπαιωάννου.</div><div align="justify">Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο στην παράσταση της Μήδειας που είδα πριν φύγω που είναι ίσως από τα καλύτερα πράματα που έχω δεί ποτέ. Και ξέρω φυσικά ότι σε μια τέτοια δήλωση είναι πιθανόν να πεταχτεί ο κάθε μαλάκας και θα πεί ότι ήταν πολύ μίνιμαλ, η μουσική δεν ήταν καλή, αυτό που είχε δει πριν 10 χρόνια στην Νεα Υορκη ήταν καλύτερο και λοιπα κομπλεξικά σχόλια. Ήδη κάνοντας ένα google search έπεσα πάνω σε διάφορες σελίδες που είτε κράζανε ή κριτικάρανε πράματα. Εγω λοιπόν είμαι της άποψης ότι μπορούν να βάλουν όλες αυτές τις κριτικές στον κώλο τους αυτοί οι μίζεροι κομπλεξικοί που τις γράφουν. Η παράσταση ήταν μαγική και μπράβο σε όσους συνεργάστηκαν για αυτό. Είναι τόσο όμορφο να βγαίνεις από εκει και να είσαι πλημμυρισμένος από τετοια συναισθήματα, ιδέες, σκέψεις, όρεξη για ζωή τέλωσπάντων. Μακάρι σε αυτή την χώρα -που για μένα είναι lost cause- να γίνονται πιο πολλά πράγματα σαν την Μήδεια. Μακάρι το 2009 να φέρει πιο πολύ δημιουργικότητα και λιγοτερη μιζέρια, κομπλεξ και μαγκιά. (Although I very much doubt it) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-4759467011823122292?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-73674577546345064562008-12-19T13:32:00.004+02:002008-12-19T13:41:53.424+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SUuIGA1M8uI/AAAAAAAAAAc/YrIqV6T0RSI/s1600-h/7145468.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SUuIGA1M8uI/AAAAAAAAAAc/YrIqV6T0RSI/s400/7145468.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281464624905777890" /></a><br />Η φωτο κυκλοφορεί γενικά σε πολλα blogs.<br /><br />Θα μπορούσαμε επίσης να αλλάξουμε και το τραγούδι:<br /><br /><em>πάει ο παλιός ο τρόμος, ας τα κάψουμε παιδιά,<br />και του χωρισμού ο πόνος στάχτη να γίνει στην πυρά</em><br /><br />δικό σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-7367457754634506456?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-12754900654343950422008-12-16T14:58:00.000+02:002008-12-16T15:02:10.869+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SUemlK1RagI/AAAAAAAAAAM/Ry1lz1ANlW4/s1600-h/Bismarck.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_S98W4fROlp8/SUemlK1RagI/AAAAAAAAAAM/Ry1lz1ANlW4/s320/Bismarck.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280372245608360450" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-1275490065434395042?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-75499779551628858802008-12-14T20:57:00.001+02:002008-12-14T21:35:03.236+02:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-544d689028294cd2" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v17.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D544d689028294cd2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331788265%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4018F3CFCF5AA395FD18E42B0F30713A97D94CE.107E2F07ED1F10215B3EA40CDC03BFC606F7EE58%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D544d689028294cd2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DbutgdR85Jqe7N1nHVAoeZWPp_sU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v17.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D544d689028294cd2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331788265%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4018F3CFCF5AA395FD18E42B0F30713A97D94CE.107E2F07ED1F10215B3EA40CDC03BFC606F7EE58%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D544d689028294cd2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DbutgdR85Jqe7N1nHVAoeZWPp_sU&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Μακάρι αυτές οι ενέργειες να αυξηθούν. Η μικροαστική προπαγάνδα πρέπεινα χτυπηθεί στην καρδιά της. ϊσως ο μόνος τρόπος να σηκωθούν οι βολεμένοι από τους καναπέδες και να βγούν από τη φούσκα της "ενημέρωσης". Το επόμενο βήμα πρέπει να είναι οι τηλεοπτικοί σταθμοί. 'Oπως είπαν και τα παιδιά <br />"Κοιτάχτε Ψηλά, Ερχόμαστε!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-7549977955162885880?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-26211230038671200012008-12-14T20:23:00.000+02:002008-12-14T20:26:20.947+02:00Την τελευταία εβδομάδα η μαθητιώσα νεολαία βρίσκεται στους δρόμους. Την τελευταία εβδομάδα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας ξελασπώνουν τα παιδιά μας. Τώρα έρχεται η δική μας ώρα. Από εδώ και πέρα αρχίζει αυτή η ανένδοτη αλληλουχία γεγονότων, που βάζει εμάς να γράφουμε ιστορία. Από εδώ και πέρα αρχίζουμε όλοι να παίρνουμε τα πράγματα στα χέρια μας με σκοπό να αλλάξουμε τις ζωές μας.<br /><br />Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Υπάρχει μόνο η φαντασία και η διάθεση να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο και το δικαιότερο. Ούτε υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές σε αυτά που από εδώ και πέρα κάνουμε. Γι’ αυτό σπάμε ηλίθιους διαχωρισμούς σε αριστερούς και δεξιούς, αφήνουμε πίσω κομματικές ταυτότητες και γραμμές, πετάμε στα σκουπίδια ό,τι μας μπλοκάρει, σκεφτόμαστε ελεύθερα, λειτουργούμε συλλογικά και αλληλέγγυα. <br /><br />Κάνουμε από τα πιο απλά, όπως :<br /><br />Πιάνουμε κουβέντα με όλους για όλα, όχι τα συνηθισμένα αλλά αυτά που μας βασανίζουν.<br /><br />Γράφουμε μόνοι μας ή με άλλους ένα φλογερό κείμενο, το βγάζουμε φωτοτυπίες και το μοιράζουμε στον κόσμο.<br /><br />Παίρνουμε με τους φίλους μας φύλλα ταπετσαρίας, γράφουμε σε αυτά συνθήματα που μας αρέσουν όπως “όλοι στους δρόμους”, “κάντε συνελεύσεις παντού” και τα κολλάμε σε όλα τα λεωφορεία. Το μήνυμά μας να φτάσει σε όλη την πόλη.<br /><br />Κάνουμε αυθόρμητες εκδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, ό,τι γουστάρει και αγαπά ο καθένας.<br /><br />Πηγαίνουμε στις καταλήψεις των μαθητών, κουβεντιάζουμε με τα παιδιά, ακούμε αυτά που έχουν να μας πουν, τα στηρίζουμε ψυχολογικά.<br /><br />Συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, συνελεύσεις.<br /><br />Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας. Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου τιμωρείται με απουσία από την ιστορία. Έχει ωραίο Ήλιο και ωραίους Ανθρώπους έξω.<br /><br />Μέχρι τα λίγο πιο πολύπλοκα, όπως :<br /><br />Όσοι συμμετέχουμε σε κινήματα πόλης και συλλόγους καλούμε σε τοπική πορεία και μετά λαϊκή συνέλευση. Αν μπορούμε, καταλαμβάνουμε κάποιο δημόσιο χώρο και τον κάνουμε σπίτι μας, καλώντας εκεί τοπικές συνελεύσεις. Στις συνελεύσεις συζητάμε αρχικά ό,τι μας βασανίζει, από το πιο απλό ως το πιο σύνθετο και μετά προτείνουμε και συζητάμε λύσεις. Μεταξύ μας την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών την αφήνουμε στους πολιτικούς. <br /><br />Όσοι συμμετέχουμε σε σωματεία εργαζομένων σπάμε επειγόντως ό,τι έχει μπλοκάρει τη δράση τους ως τώρα. Περνάμε ψηφίσματα, καλούμε τους εργαζομένους για συμμετοχή στις πορείες και στις συνελεύσεις μας, ενισχύουμε τις δημοκρατικές διαδικασίες, συντονιζόμαστε με άλλα σωματεία, καλούμε σε απεργία. Ξεπερνάμε χωρίς πολλά πολλά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρωτοβάθμιες ή δευτεροβάθμιες, αν είναι διεφθαρμένες και εμποδίζουν σε όλα αυτά. <br /><br />Όσοι συμμετέχουμε σε κόμματα ή σε αρτηριοσκληρωμένες καταστάσεις δεν υπακούμε σε γραμμές. Η δική μας άποψη για τα πράγματα έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή της γραμμής. Όπως και η άποψη του διπλανού. Η αλήθεια της γραμμής δεν καλύπτει την αλήθεια κάθε ανθρώπου. Η αλήθεια κάθε ανθρώπου όμως αλλάζει την πραγματικότητα. Και αυτό γίνεται εδώ και τώρα. <br /><br />Μην κοιτάτε αποσβολωμένοι όσοι διαβάσατε το κείμενο. Αυτά όλα και άπειρα άλλα ήδη συμβαίνουν. Απλώς έτυχε και δεν το πήρατε χαμπάρι.<br /><br />Προς τους δημοσιογράφους : Να χαρείτε, σταματήστε να βιντεοσκοπείτε ή να μεταδίδετε τα δάχτυλο αντί για το φεγγάρι. Εντάξει, ακούσαμε εκατομύρια φορές για τα 250 καταστήματα που έπαθαν ζημιές. Για τη νεολαία όμως, για την κοινωνία και τα προβλήματά της δεν ακούσαμε τίποτα. Τι νομίζετε ότι όλοι αυτοί που γεμίζουν τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις κτλ είναι βαλτοί? Έχετε καταντήσει πια γραφικοί. Όσο και να θέλετε, ο κόσμος πλέον για πρώτη φορά συζητάει και κατεβαίνει στους δρόμους για άλλα πράγματα από αυτά που του μεταδίδετε. Συνεχίστε αυτή τη χαζή κωμωδία. Αυτή τη φορά θα την παίζετε χωρίς θεατές. <br /><br />Προς τους καλλιτέχνες : Καιρός να βγείτε στους δρόμους. Δεν γίνατε αυτό που γίνατε, για να εκτελείτε μπροστά σε κλειστά μάτια/ώτα. Γεμίστε την πόλη με δρώμενα. Πάτε στις συνελεύσεις και προτείνετε θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα και θα δείτε ανταπόκριση. Κατεβείτε στις διαδηλώσεις με δρώμενα. Τι ακριβώς περιμένετε, για να σταματήσετε τον εκφυλισμό στον οποίο έχει φτάσει η τέχνη σήμερα? <br /><br />Προς τους ανθρώπους του πνεύματος : Εδώ δύσκολα τα πράγματα. Εσάς σας έχει βαρέσει τόσο η μαλακία τα τελευταία χρόνια, που σημερά έχετε φτάσει στο σημείο να αναμασάτε την προπαγάνδα των καναλιών, που μεταδίδει το κράτος. “Όχι άλλη Βία”, “Βάνδαλοι”, “γνωστοί - άγνωστοι”, “τα παιδιά σήμερα δεν έχουν καλή ανατροφή”. Ξυπνήστε από τον λήθαργο, στον οποίο έχετε περιπέσει και ως γερασμένα μυαλά που είστε ενωθείτε και εσείς με τον κόσμο και κάντε ένα ελάχιστο κάτι. Η πνευματική “πρωτοπορία” αυτής της κοινωνίας είστε αναντίστοιχη της εποχής και αυτό είναι η χειρότερη βρισιά για εσάς.<br /><br />Προς τους πολιτικούς : Αφού δεν υπάρχετε, που δεν υπάρχετε, δεν πάτε σπίτια σας? Στις τελευταίες εκλογές υπήρχε ένα μπλουζάκι που έλεγε “ψήφο σε κανένα πούστη, μπουρδέλο τα κάνω και μόνος μου”.<br /><br />Προς τους “καπιτάλες” : Μμμ, κάτι μου λέει ότι τελικά εσείς παίρνετε όλες τις αποφάσεις άρα εσείς είστε και το πρόβλημα. Φροντίστε να συνηθίσετε αυτούς τους καιρούς που ζούμε σε μία άλλη ποιότητα δημοκρατίας. Κάτι τρίζει? Μην φοβάστε, μάλλον είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια σας.<br /><br />via <a href="http://inlovewithlife.wordpress.com/">In love with Life</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-2621123003867120001?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-31882307225419835032008-12-14T20:11:00.000+02:002008-12-14T20:19:36.653+02:00Υστερα από πολύκαιρη απουσία νομίζω ότι το λιγότερο που μπορεί να κάνει αυτό το blog είναι να επανεργοποιηθεί για να συνεισφέρει σε αυτό που γίνεται τις τελευταίες μέρες. Ως γνωστόν το πιο σημαντικό σε αυτές τις ώρες είναι η διάδοση των πληροφοριών για να μπορέσουμε όλοι να ενημερωθούμε χωρίς να παρακολουθούμε τα Μεσα Μαζικής Εξημέρωσης και την προβοκάτσια των στημένων δημοσιογράφων....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-3188230722541983503?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-66793050209726222862008-03-12T18:25:00.001+02:002008-03-12T19:29:14.785+02:00Την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου του 2006 ο γνωστός/άγνωστος μπλογκερ Graoutso (του συναφιού Michos, που εμείς εδώ για καιρό προφέραμε "Μήτσος", Bitch girl, spacepuke και σια) πόσταρε το τελευταίο του κείμενο. Όλως τυχαίως (?) το τελευταίο του ποστ ανακοίνωνε το θάνατο του James Brown με την ανάλογη φωτο στο φέρετρο και μετά ο Graoutso 'παφ' εξαφανίστηκε...<br />Απο τότε κάποιος χρησιμοποίησε το νικνειμ του για να ποστάρει δύο, πολύτιμα μεν άσχετα δε, γκρουπ-ποστς κι αυτό ήτανε.<br /><br />Φήμες τον θέλαν τρελό από πόθο κι έρωτα να ακολουθεί νεράιδες και ξωτικά στους κρεμαστούς κήπους της βαβυλώνας, άλλοι πάλι είπαν πως τον έδιωξε η "γενιά των 700 ευρώ" και τώρα πλένει πιάτα για 750 στην Αμερικα Αμερικα. Κάποιοι πάλι ότι τον ανακάλυψε ταλεντ-σκαουτ και τα βιβλία του κυκλοφορούν με το ψευδώνυμο 'Σώτη Τριανταφύλλου' κι ακόμα άλλοι ότι τον έφαγε η μαρμάγκα (η γνωστή Αφρικάνα αράχνη).<br /><br />Όμως ο καιρός περνάει κι ο Graoutso (ή Χουντίνι όπως τον φωνάζουμε εμείς εδώ πλέον) άφαντος...<br /><br />Στην αρχή είπαμε "καλύτερα που έφυγε μπας κι αποκατασταθεί η τάξη σ'αυτό το μπλογκ", αλλά τώρα πια πραγματικά ανησυχούμε! Πάει τόσος καιρός!!<br />Μέχρι και το χρώμα και η αισθητική εδώ του χώρου έχει γίνει αυτό το εμετί πρασινέ χάλι από μαύρο που ήτανε...α-πα-πα...<br /><br />Γι'αυτό καλούμε όλους όσους έχουν κάποια πληροφορία, στοιχείο, φωτογραφία, ηχητικό υλικό κτλ. να μας το παραχωρήσουν άμεσα για την επίλυση του μυστηρίου 'H εξαφάνιση του Graoutso' καθώς και να προωθήσουν αυτήν την "ανακοίνωση - ανακοίνωση" σε όποιον εκείνοι θεωρούν κατάλληλο. Παρακαλώ σημειώστε ότι το ραδιόφωνο του Σκάι έχει ήδη πληροφορηθεί και μετά το "χάθηκε λυκόσκυλο" ο Αποστόλης θα εκφωνήσει τα σχετικά για τον Graoutso.<br /><br />Σας ευχαριστούμε θερμά για την βοήθεια και το χρόνο σας.<br /><br />Η ομάδα έλλειψης τάξης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-6679305020972622286?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>miscelenioushttp://www.blogger.com/profile/08282404161792069014noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-41770342980259946732008-03-02T22:02:00.001+02:002008-03-02T22:06:49.976+02:00Αθήνα, 2 Μαρτίου 2008<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.<br /><br />Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.<br /><br />Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.<br /><br />Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.<br /><br /> * Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.<br /> * Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.<br /><br />Συνεπώς,<br /><br /> * Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.<br /> * Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.<br /> * Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).<br /><br />Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,<br /><br /> * http://www.221.gr<br /> * http://argos.wordpress.com<br /> * http://arxediamedia.blogspot.com<br /> * http://chouvi.blogspot.com<br /> * http://www.e-rooster.gr<br /> * http://giaskepsou.blogspot.com<br /> * http://gtziralis.com<br /> * http://histologion-gr.blogspot.com<br /> * http://inlovewithlife.wordpress.com<br /> * http://karounos.gr/blog<br /> * http://krogias.blogspot.com<br /> * http://larisaperivallon.wordpress.com<br /> * http://magicasland.com<br /> * http://metablogging.gr<br /> * http://nassoskappa.blackwhitemag.net<br /> * http://nefelikas.wordpress.com<br /> * http://www.nylon.gr<br /> * http://oneiros.gr/blog<br /> * http://oraelladas.gr<br /> * http://papanotas.wordpress.com<br /> * http://www.perlikos.gr<br /> * http://petcoke.wordpress.com<br /> * http://plagal.wordpress.com<br /> * http://reality-tape.com<br /> * http://rodiat7.blogspot.com<br /> * http://sofianidis.blogspot.com<br /> * http://stefadouros.blogspot.com<br /> * http://voteforliberty.wordpress.com<br /> * http://vrypan.net<br /> * http://ziouzios.blogspot.com<br /><br /><br />και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο<br />Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.<br />Περισσότερες πληροφορίες<br /><br /> * Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)<br /> * Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)<br /><br />Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. <br />Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-4177034298025994673?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-16413405802962494482007-06-01T12:42:00.000+03:002007-06-01T12:43:34.990+03:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-size:130%;">"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight:bold;">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) <br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. <br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /> <span style="font-weight:bold;"> * ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br /><br /> * ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br /><br /> * ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. <br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ <br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.</span></span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /></span><br /><br /><a href="http://giatinamalia-blog.blogspot.com/">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ</a><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-1641340580296249448?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1167390970003380512006-12-29T13:12:00.000+02:002006-12-29T13:16:52.920+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5924/2269/1600/425718/james.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5924/2269/400/985491/james.jpg" alt="" border="0" /></a>Η σωρός του James Brown's κείτεται στο ιστορικό Apollo Theatre στο Harlem, για λαικό "προσκύνημα".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116739097000338051?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1164909132484157912006-11-30T19:51:00.000+02:002006-11-30T19:53:02.536+02:00<object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jgwzWvi9AKw"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/jgwzWvi9AKw" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></object><br /><br />πραγματικά δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω, το videaki μιλάει μόνο του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116490913248415791?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1164816532077170402006-11-29T18:04:00.000+02:002006-11-29T18:17:37.183+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Αυτό είναι ότι καλύτερο έχω συναντήσει στο <span style="" lang="EN-US">web</span><span lang="EN-US"> </span>για μουσική. Σχεδόν ιδιοφυές θα το χαρακτήριζα. Ένα <span style="" lang="EN-US">web</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">radio</span><span lang="EN-US"> </span>το οποίο παίζει τη μουσική που σου αρέσει και σε βοηθάει να βρείς καινούρια συγκροτήματα κοντινά στα μουσικά σου γούστα. Ακούς δωρεάν μουσική και έχεις έτσι το ραδιοφωνικό σταθμό που πάντα ονειρευόσουνα. Μουσική που γουστάρεις, χωρίς άθλιους εκφωνητές-παραγωγούς που λένε ότι μαλακίες τους κατέβουν και το σημαντικότερο, χωρίς διαφημίσεις, χορηγούς και <span style="" lang="EN-US">playlists</span><span lang="EN-US"> <span style=""> </span></span>. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Το <span style="" lang="EN-US">Pandora</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Radio</span><span lang="EN-US"> </span>δουλεύει πολύ απλά. Φτιάχνεις σταθμούς στους οποίους βάζεις καλλιτέχνες ή τραγούδια που σου αρέσουν. Στην πορεία αρχίζουν να παίζουν τα τραγούδια/καλλιτέχνες που διάλεξες καθώς και άλλα παρόμοια. Επιπλέον, μπορείς να κάνεις <span style="" lang="EN-US">rate</span><span lang="EN-US"> </span>αυτό που ακούς και έτσι να διαμορφώσεις τη μουσική ανάλογα με τα ακριβή γούστα σου. Σύντομα θα έχεις ανακαλύψει ένα σωρό καινόυρια συγκροτήματα που αγνοούσες και η μουσική σου παιδεία θα απογειωθεί. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><o:p></o:p>Το <span style="" lang="EN-US">Pandora</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Radio</span><span lang="EN-US"> </span>είναι δωρεάν και απλώς κάνεις ένα <span style="" lang="EN-US">registration</span> με το <span style="" lang="EN-US">email</span><span lang="EN-US"> </span>σου. Επίσης στο <span style="" lang="EN-US">registration</span><span lang="EN-US"> </span>θα σου ζητήσει να βάζεις <span style="" lang="EN-US">zip</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">code</span><span lang="EN-US"> </span>από <span style="" lang="EN-US">US</span>. Μην μασήσεις βάλε 90001 και είσαι έτοιμος.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Καλή ακρόαση</p><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%; color: rgb(255, 204, 51);"><span style=""><a href="http://www.pandora.com"></a></span><span style="color: rgb(255, 204, 51);font-size:180%;" ><a href="http://www.pandora.com">www.pandora.com</a></span><span style=""></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;"><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;"><o:p style="color: rgb(255, 153, 0);"> </o:p><span style="" lang="EN-US"><span style="text-decoration: underline;"></span><br /><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116481653207717040?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1164375592786729812006-11-24T15:37:00.000+02:002006-11-24T15:49:27.153+02:00<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_x4uetFtGMA"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_x4uetFtGMA" type="application/x-shockwave-flash" width="600" height="350"></embed></object><br /><div style="text-align: justify;"><object height="350" width="425">Επειδή θα μπορούσα να γράφω κατεβατά ολόκληρα για την grunge προτιμώ απλώς να ανεβάσω το βιντεάκι που τράβηξα χτες βράδυ. Όποιος μεγάλωσε με τους Nirvana και δεν μπόρεσε ποτέ να τους βγάλει από το μυαλό του μάλλον θα πρέπει να πάει σήμερα το βράδυ στο Gagarin. Greg Dully και Mark Lanegan θα σε περιμένουν εκεί και θα σου θυμίσουν γιατί άρχισες να ακούς μουσική. Η μεγάλη στιγμή της βραδυάς που θα σε ανατριχιάσει είναι όταν ο Lanegan και ο Dully θα τραγουδήσουν το “where did you sleep last night”, κομμάτι που έγραψε ο Lanegan και πρόβαρε με τον Cobain για να το τραγουδήσει αργότερα ο Cobain στο MTV Unplugged. Το πνεύμα του Cobain θα περιπλανιέται εκείνη τη στιγμή στη σκηνή χαζεύοντας τους φίλους του να αποτίνουν φόρο τιμής. Στο τέλος θα διαπιστώσεις ότι η γενιά του Grunge μεγάλωσε και σε λίγο θα πιάσει τα 50 αλλά αυτή η φωτιά μέσα τους καιει ακόμα. Ο Dully πια με μια μεγάλη κοιλιά μεσήλικα και ο Lanegan σκληρός και ανέκφραστος δεν αφήνει ούτε μειδίασμα να του ξεφύγει. Σοβαρός, τραγουδάει με κλειστά τα μάτια και σφίγγει στα χέρια του το μικρόφωνο. Οι κιθάρες δίπλα του ουρλιάζουν και οι ενισχυτές παραμορφώνουν τα πάντα φτιάχνοντας τον απόλυτο grunge ήχο. Ο bobby macintyre στα ντραμς χτυπιέται σαν τρελός και δεν υπάρχει περίπτωση να μην πωρωθείς άμα τον κοιτάξεις πως παίζει. Άντε μην κάθεσαι.......Δεν θα έχεις και πολλές ευκαιρίες για να τους δεις.<param name="movie"><br /></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116437559278672981?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1161893231731332512006-10-26T23:01:00.000+03:002006-10-26T23:07:12.130+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/00000F37_l.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/400/00000F37_l.jpg" alt="" border="0" /></a><span><span><span style="color:#ffcc00;"> banner by </span><a href="http://magicasland.com/?p=191"><span style="color:#ffcc00;">magica</span></a><br /></span></span><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: 150%; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:Times New Roman;"><em>Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το <span style="" lang="EN-US">Blogme</span>.<span style="" lang="EN-US">gr</span> για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο. <br /><br /><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></em></span></p> <span style="color:#ff9900;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="color:#ff9900;"><em><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου </span><b style="color: rgb(0, 0, 0);">άλλου</b><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής </span><b style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="" lang="EN-US">RSS</span></b><span style="color: rgb(0, 0, 0);">. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία. <a href="http://www.blogme.gr/">Εδώ</a></span><br /><br /></em></span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);" ><span style="font-family:Times New Roman;">Θλιβερές ιστορίες εν Ελλάδι 2006.......... Τι κρίμα να περιστοιχιζόμαστε από βλάκες και ημιμαθείς .Και πόσο επικίνδυνο όταν αυτοί βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116189323173133251?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1161884888171237202006-10-26T20:41:00.000+03:002006-10-26T20:55:37.346+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/banksy-2.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/banksy-2.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">“I’m going to speak my mind, so this won’t take long<o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">Graffiti is not the lowest form of art. Despite having to creep about at night and lie to your mum its actually the most honest artform available. There is no elitism or hype, it exhibits on some of the best walls a town has to offer, and nobody is put off by the<o:p></o:p><br />price of admission<o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">A wall has always been the best place to publish your work<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">The people who run our cities don’t understand graffiti because they think nothing has the right to exist unless it makes profit. But if you just value money then your opinion is worthless.<o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">The say graffiti frightens people and is symbolic of the decline in society, but graffiti is only dangerous in the mind of three types of people; politicians, advertising executives and graffiti writers.<o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">The people who truly deface our neighborhoods are the companies that scrawl their giant slogans across buildings and buses trying to make us feel inadequate unless we buy their stuff. They expect to be able to shout their message in your face from every available surface but you’re never allowed to answer back. Well, they started this fight and the wall is the weapon of choice to hit them back.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="" lang="EN-US">Some people become cops because they want to make the world a better place. Some people become vandals because they want to make the world a better looking place.”</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Τα παραπάνω λόγια βρίσκονται στο πρόλογο του βιβλίου του <span style="" lang="EN-US">Banksy</span>. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο του <span style="" lang="EN-US">banksy</span><span lang="EN-US"> </span>έρχεσαι σε επαφή με έναν ιδιαίτερο κόσμο που έχει δημιουργήσει ο καλλιτέχνης.<span style=""> </span>Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η στάση του κόσμου αλλά και των μέσων απέναντι στον καλλιτέχνη. Συγκεκριμένα η <span style="" lang="EN-US">Guardian</span><span lang="EN-US"> </span>τον χαρακτηρίζει ως ένα «καλλιτέχνη» γνωστό για τις ανατρεπτικές φάρσες που σκαρώνει. Η συγκεκριμένη περιγραφή μεταφράζεται αυτούσια και σε διάφορα ελληνικά μέσα ενημέρωσης όπως στα <a href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18631&amp;m=P46&aa=4"><span style="text-decoration: underline;">NEA</span></a><a style="color: rgb(255, 204, 51);" href="http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18631&amp;m=P46&aa=4"><span style="line-height: 150%;font-size:10;" ></span></a> ενώ ένα απλό <span style="" lang="EN-US">google</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">search</span><span lang="EN-US"> </span>θα προσθέσει και άλλα <span style="" lang="EN-US">portals</span><span lang="EN-US"> </span>που αντιγράφουν την παραπάνω πρόταση. Γενικότερα υπάρχει η αντίληψη ότι αυτό που κάνει ο <span style="" lang="EN-US">banksy</span><span lang="EN-US"> </span>είναι ουσιαστικά μια «πλάκα». Φυσικά η όλη αντιμετώπιση της δράσης του ως «πλάκα» υπονομέυει την δουλειά ενός καλλιτέχνη ο λόγος και το έργο του οποίου είναι πολιτικό. Και το πολιτικό εδώ δεν εννοείται με την φιλοσοφική του έννοια. Στην προκειμένη περίπτωση η δράση και το έργο του εκπροσωπούν ένα ρεύμα καλλιτεχνικού πολιτικού ακτιβισμού. Όταν η πολιτική τοποθέτηση μειώνεται στο επίπεδο φάρσας ή πλάκας τότε προφανώς υπάρχει μια σύγχυση. Σε περίπτωση που τα έργα του ενέπνεαν εξεγέρσεις και ταραχές αντισυστημικές μάλλον δεν θα χαρακτηρίζονταν ως πλάκα αλλά ως κάτι σοβαρό.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Το γεγονός ότι ζούμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες επηρεάζει βαθύτατα και τις κοινωνικές μας σχέσεις. Μέσα στο όλο καπιταλιστικό οικοδόμημα, ένας καλλιτέχνης θα αναγκαστεί να γίνει και έμπορος της δουλειάς του. Σε περίπτωση που δεν το επιθυμεί αυτό θα προσλάβει μάνατζερ να το κάνει για λογαριασμό του. Είναι απολύτως θεμιτό ακόμα και για έναν καλλιτέχνη που ξεκινάει με ένα <span style="" lang="EN-US">underground</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">profil</span>. Είναι αστείο να εξετάζουμε κάθε φορά το προφίλ του καλλιτέχνη. Προσωπικά μου είναι τελείως αδιάφορο αν ο καλλιτέχνης θα είναι <span style="" lang="EN-US">underground</span><span lang="EN-US"> </span>ή όχι. Σημασία έχει το έργο του. Εγώ αυτό θα αντικρίζω. Τον εκάστοτε καλλιτέχνη ενδεχομένως να μην τον συναντήσω ποτέ. Τα έργα του όμως θα είναι μπροστά μου.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω εγκώμια για τα έργα του <span style="" lang="EN-US">Banksy</span>. Ιδιοφυείς ιδέες, υπέροχα σχέδια, φαντασία, σαρκασμός, κ.ο.κ. Τα έργα του σου μιλάνε με το που θα τα αντικρίσεις. Νομίζω ότι από το Μάη του 68’ είχαν να εμφανιστούν τόσο εμπνευσμένα μηνύματα αλλά ίσως και να υπερβάλω σε αυτό το σημείο. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα άρθρο που γράφτηκε στη <a style="color: rgb(255, 204, 51);" href="http://%20http://www.guardian.co.uk/commentisfree/story/0,,1878555,00.html"><a href="http://www.guardian.co.uk/commentisfree/story/0,,1878555,00.html">Guardian</a><span style="line-height: 150%;font-size:10;" lang="EN-US" ></span></a> στις 22/9/06. Ο συντάκτης ασκεί άνιση (έως παιδιάστικη) κριτική στον <span style="" lang="EN-US">Banksy</span> και από κάτω ακολουθεί σωρός σχολίων από αναγνώστες, δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον <span style="" lang="EN-US">debate</span>. <span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί φάρσα <span style=""> </span>στη δουλειά του <span style="" lang="EN-US">Banksy</span><span lang="EN-US"> </span>αυτό θα είναι το γεγονός ότι η δουλειά του τείνει να γίνει ένα απλό αξιοθέατο. Το Λονδίνο ας πούμε –στους τοίχους του οποίου υπάρχουν αρκετά από τα έργα του- θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριλαμβάνει στους ταξιδιωτικούς οδηγούς του τα έργα του <span style="" lang="EN-US">banksy</span><span lang="EN-US"> </span>ως αξιοθέατο δίπλα στο <span style="" lang="EN-US">Big</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Ben</span><span lang="EN-US"> </span>και το <span style="" lang="EN-US">London</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Tower</span>. Ίσως στο τέλος να καταλήξουμε να κοιτάμε τα έργα του όπως κοιτάμε τον πύργο του Άιφελ, και το άγαλμα της ελευθερίας. Με ένα κενό βλέμμα δηλαδή αδιαφορώντας για το τι αντιπροσωπεύουν αλλά ως μια καρτ-ποστάλ του δυτικού πολιτισμού.<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><br /><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116188488817123720?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1161263350989664532006-10-19T16:07:00.000+03:002006-10-19T16:09:31.256+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/wall%20roses.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/wall%20roses.jpg" alt="" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Τα λουλούδια κανονικά πρέπει να μπαίνουν σε βάζο με νερό αλλιώς πεθαίνουν. Τα κοίταζα στο βάζο αλλά μου φαινόντουσαν να ασφυκτιούν. έβγαλα 4 από αυτά και τα έβαλα στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι. Τώρα αναπνέουν καλύτερα. Η ζωή τους θα είναι μικρότερη σε διάρκεια αλλά καλύτερη σε ποιότητα. Το κάθε ένα από αυτά έχει πια τη δυνατότητα να αναδειχτεί. Η δόξα τους θα είναι εφήμερη αφού η έλλειψη νερού θα τα οδηγήσει στο μαρασμό νωρίτερα. Στο βάζο έχουν μείνει <span style=""> </span>τα υπόλοιπα 4. Αυτά θα ζήσουν λιγότερο ένδοξα αλλά θα έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εσύ τι θα διάλεγες? </p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">a</span>) Βάζο </p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">b</span>) Τοίχο</p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">c</span>) <span style=""> </span>Ταλαντεύομαι</p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">d</span>) Ψωμιάδη (για Θεσσ/κείς)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116126335098966453?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1160430935926249472006-10-10T00:55:00.000+03:002006-10-10T00:55:36.363+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;"><o:p> </o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Τα τεμπελόσκυλα, ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Συνήθως θα τους ξεχωρίσεις από μικρές χαρακτηριστικές κινήσεις, άλλωστε μεγάλες κι απότομες δεν κάνουνε εδώ και χρόνια, όπως το τέντωμα (που συχνά αποκαλούν </span><span lang="EN-US">stretching</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">αγνοώντας το ομώνυμο είδος γυμναστικής), το νωχελικό περπάτημα (που στην αποκορύφωσή του καλύπτει απόσταση <st1:metricconverter productid="7 μέτρων" st="on">7 μέτρων</st1:metricconverter> χωρίς στάσεις) και το γεγονός ότι, αν ζεις μαζί τους, 6 μέρες από τις 7 της εβδομάδας θα επιβεβαιώνεις την ύπαρξή τους από μικρούς θορύβους (σαν να έχεις ποντίκια στο σπίτι) και όχι από την εικόνα τους. Α, και σε αντίθεση με τον βήχα και τον έρωτα τα τεμπελόσκυλα δεν διακατέχονται από ανακυμάνσεις και εναλλαγές ρυθμού, διατηρώντας μόνιμο το γνωστό </span><span style="" lang="EN-GB">flatline</span><span style="">.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Επιπροσθέτως, τα τεμπελόσκυλα δεν κυκλοφορούν σε δημοσίους χώρους, ιδιαίτερα σε ώρες αιχμής. Να αναφέρουμε εδώ ότι δεν θα πετύχεις τεμπελόσκυλο σε όρθια στάση, με μοναδική εξαίρεση τη διαδρομή από τη μία επίπεδη επιφάνεια του σπιτιού στην άλλη (συνήθως κρεβάτι, καναπέ, καρέκλα στη χειρότερη). <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Τα τεμπελόσκυλα είναι ειδήμονες στα </span><span style="" lang="EN-GB">online</span><span style="">- </span><span style="" lang="EN-GB">shopping</span><span style="">, </span><span style="" lang="EN-GB">gambling</span><span style="">, </span><span style="" lang="EN-GB">flirting</span><span style="">, </span><span style="" lang="EN-GB">socialising</span><span style="">, </span><span style="" lang="EN-GB">fucking</span><span style="">, </span><span style="" lang="EN-GB">banking</span><span style="" lang="EN-GB"> </span><span style="">και γενικότερα αγνοούν οποιαδήποτε υπηρεσία, λειτουργία ή ψυχαγωγία δεν αρχίζει με την λέξη </span><span style="" lang="EN-GB">online</span><span style="" lang="EN-GB"> </span><span style="">και τελειώνει με την κατ΄οίκον παράδοση. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Μια συνηθισμένη ημέρα στη ζωή του τεμπελόσκυλου ξεκινάει το νωρίτερο στη 1 μμ και τελειώνει κατά προτίμηση στις 4 πμ. Ξυπνώντας, τα τεμπελόσκυλα<span style=""> </span>πρέπει να παραμείνουν στο κρεβάτι, σε χυμένη στάση, για τουλάχιστον 45 λεπτά πριν συρθούν μέχρι την κουζίνα για καφέ, εκτός της Κυριακής που θα σηκωθούν κατευθείαν για βραδινό. Να επισημάνουμε εδώ ότι το τεμπελόσκυλο είναι κατά κανόνα βραδινός τύπος και αποφεύγει το φως, τα ξυπνητήρια και την πρωινή εργασία όπως ο βρικόλακας τον ήλιο. (Σπανίως έχουν αναφερθεί περιπτώσεις τεμπελόσκυλων που ήταν και βρικόλακες παρ’ όλα τα κοινά χαρακτηριστικά). <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span></span><span style="" lang="EN-GB"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Ο τόνος της φωνής του τεμπελόσκυλου δεν ξεπερνάει τα 60 </span><span style="" lang="EN-GB">Hz</span><span style=""> για ηδήποτε λόγω (δεν εξαιρούνται τα- φωτιά στα πατζάκια τους, σεισμοί, πνιγμοί, καταποντισμοί, οργασμοί, τραγουδάτε στο μπάνιο ή τσακωμοί.) <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Ιδιαίτερη προσοχή να δοθεί στην μεταδοτικότητα της ασθένειας σε όποιον τυχερό βρεθεί στο κρεβάτι του τεμπελόσκυλου παραπάνω από δύο φορές. Η γνωστή και ως ‘τεμπελχανίαση’ εκδηλώνεται συνήθως μέσα σε διάστημα λίγων ημερών με όλα τα παραπάνω συμπτώματα στα φόρτε τους. Επίσης θα το καταλάβεται από ένα διαβολικό γέλιο επιτυχίας από τη μεριά του τεμπελόσκυλου και από το σχεδόν ειρωνικό γεγονός ότι θα σας αποκαλεί ‘τεμπελόσκυλο’ πολλαπλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Η τεμπελχανίαση είναι μια ύπουλη ασθένεια η οποία δεν φαντάζει (αρχικώς τουλάχιστον) επικίνδυνη, αλλά εξαπλώνεται χωρίς να γίνει αντιληπτή. Κάποιοι ειδικοί ισχυρίζονται ότι υπάρχουν άτομα τα οποία ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου καθώς έχουν καταγεγραμμένη στον γενετικό τους κώδικα μια προδιάθεση ως προς την τεμπελχανίαση. Ο ασθενής αργεί να συνειδητοποιήσει την ασθένεια και όταν αυτό συμβεί είναι πια αργά. Σταδιακά ο ασθενής μετατρέπεται σε φορέα και συμβάλλει στην εξάπλωση της ασθένειας. Η συμβολή στην εξάπλωση της ασθένειας είναι μια πράξη καθόλα συνειδητή από το φορέα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Ο φορέας είναι πεπεισμένος για τις ευεργετικές δράσεις της τεμπελχανίασης και παύει πια να την αντιμετωπίζει ως ασθένεια. Στο μυαλό του η τεμπελχανίαση παίρνει διαστάσεις<span style=""> </span>ιδεολογίας και στάσης ζωής. Είναι ένα οικοδόμημα που έχει συγκεκριμένες σταθερές, αξίες και φυσικά ιδεατή κατάσταση. Στην κορυφή του οικοδομήματος της τεμπελχανίασης βρίσκεται το τεμπελόσκυλο. Η ιδιαιτερότητα αυτού του οικοδομήματος όμως έγκειται στο ότι θα συναντήσουμε το τεμπελόσκυλο όχι μόνο στην κορυφή αλλά και στα θεμέλια. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Τα χαρακτηριστικά του τεμπελόσκυλου αποτυπώθηκαν εκτενέστατα στο πρώτο κομμάτι αυτού του κειμένου. Εδώ όμως τίθεται το σημαντικό ερώτημα; πόσο καλά ξέρουμε τα τεμπελόσκυλα? Είναι οι παραπάνω πληροφορίες αρκετές για να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε την φύση του τεμπελόσκυλου? Η απάντηση είναι και ναι και όχι!! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Για να κατανοήσουμε τα τεμπελόσκυλα θα πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορική τους πορεία και εξέλιξη. Τα πρώτα τεμπελόσκυλα εμφανίζονται στην αιγυπτιακή περίοδο. Πρόκειται για την περίοδο της παντοκρατορίας της γάτας. Όλοι γνωρίζουμε τη λατρεία των αρχαίων αιγυπτίων ως προς τις γάτες. Θεωρείτο, ιερό ζώο και απολάμβανε τιμές από τους αρχαίους αιγύπτιους. Αυτή την παντοκρατορία (της γάτας) ήρθαν να ανατρέψουν με δική τους πρωτοβουλία οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου. Οι σκύλοι.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Ο σκύλος εισβάλει στη ζωή του αρχαίου ανθρώπου και παραγκωνίζει τη γάτα. Στην προσπάθεια τους αυτή, οι σκύλοι γίνονται υπερδραστήριοι, υπερκινητικοί και αξιολάτρευτοι. Είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να κάνουν ότι τους ζητηθεί από τα αφεντικά τους. Και για το λόγο αυτό θα πετύχουν τον παραγκωνισμό της γάτας. Φυσικά αν το δούμε αντικειμενικά, ο παραγκωνισμός των γατών δεν ήταν και κάτι το δύσκολο μιας και αυτές είχαν ψωνιστεί ιδιαίτερα με όλες τις τιμές που τους αποδίδονταν και είχαν έναν σνομπισμό και αριστοκρατικό αέρα που ενοχλούσε τους πάντες. Ο παραγκωνισμός τους ήταν θέμα χρόνου. Έκτοτε οι γάτες άρχισαν να συμπεριφέροντε ως έκπτωτοι ηγεμόνες απαξιώντας την παρουσία των ανθρώπων και αρνούμενες να επανασυνάψουν σχέσεις πίστης με το ανθρώπινο είδος που τις πρόδωσε. Εξ’ου και είναι αλανιάρες και ανεξάρτητες.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;font-family:trebuchet ms;"><span style="">Ο εύκολος παραγκωνισμός της γάτας ήταν κάτι που μια ομάδα σκύλων είχε αντιληφθεί εγκαίρως και αρνήθηκε να ακολουθήσει την πολιτική εντυπωσιασμού που είχαν αποφασίσει οι υπόλοιποι σκύλοι. Η μικρή αυτή μερίδα αντιφρονούντων σκύλων <span style=""> </span>ονομάστηκαν τεμπελόσκυλα και υπέστησαν έντονους διωγμούς από σκύλους και ανθρώπους. Στην πρώτη περίοδο των διωγμών έχουμε και την εμφάνιση του πρώτου ανθρωποειδούς τεμπελόσκυλου. Το πρώτο ανθρώπινο τεμπελόσκυλο δημιουργήθηκε μετά από μια δαγκωματιά που τράβηξε ο Κύνους τεμπελόσκυλους </span><span lang="EN-US">XIIV</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="">σε άνθρωπο αγνώστων στοιχείων. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπέστη το δάγκωμα μετά από παρατεταμένη ενόχληση του τεμπελόσκυλους τον οποίο προσπαθούσε να μετακινήσει από τη θέση του (στην οποία είχε σταθμεύσει και παραμείνει ακίνητος για 55 μέρες δημιουργώντας παγκόσμιο ρεκόρ). Το αποτέλεσμα ήταν να τον δαγκώσει ο Κύνους. Αυτή η δαγκωματιά μετέφερε με ένα μεταφυσικό τρόπο στον άνθρωπο όλη τη φιλοσοφία και την ιδεολογία του τεμπελόσκυλου. Οι παραπάνω πληροφορίες αποτυπώθηκαν στο </span><span lang="EN-US">DNA</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style=""><span style=""> </span>του ανθρώπου και μεταδώθηκαν στις επόμενες γενιές. Οι απόγονοι του άγνωστου ανθρώπινου θύματος είναι και τα άτομα που ανήκουν στην ομάδα υψηλού κινδύνου σε ενδεχόμενη προσβολή τους από την τεμπελχανίαση. <o:p></o:p></span><br /></p><div style="text-align: justify; font-family: trebuchet ms;">Κος Κλάδας και Κα Κόσμος<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116043093592624947?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>Elf of Erehwonnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1160222677652283062006-10-07T15:04:00.000+03:002006-10-07T15:05:10.426+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/t-shirt.1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/t-shirt.1.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ότι ένα από τα πράγματα που επικρατούν στην καθημερινότητα μας -και όχι μόνο- είναι και η αναμονή? Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στη ζωή μας υφίσταται μια πάγια κατάσταση αναμονής. Και ίσως να μην έχει άδικο. Καθημερινά περιμένουμε σε ουρές, σε τράπεζες, σε διόδια, σε φανάρια, στα τηλέφωνα, στους υπολογιστές, στα καράβια, στα αεροδρόμια. Και ο καθένας εδώ θα μπορούσε να προσθέσει την δικιά του προσωπική αναμονή για κάτι. </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Ας επικεντρωθούμε όμως σε μια κλασσική αναμονή που σχετίζεται με την σεξουαλική ζωή των εφήβων. Το θέμα αντλείται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και αφορά σε «επαναστατικές» μεθόδους για την προστασία των εφήβων και εκκολαπτόμενων αμερικανών πολιτών. Πρόκειται για πρόγραμμα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των εφήβων που έχει ως κύριο άξονα την αποχή-εγκράτεια (abstinence) των εφήβων από το σεξ. </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Το πρόγραμμα ξεκίνησε ως προβληματισμός της Dr. Patricia J. Sulak σχετικά με την</p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">έλλειψη οργανωμένης σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία του Τέξας. Η καινοτομία του νέου αυτού προγράμματος ήταν ότι αντί να ασχολείται με την κλασσική ρητορική περί προστασίας στο σεξ (βλέπε προφυλακτικά), πρότεινε την πλήρη αποχή από αυτό. Η κύρια προβαλλόμενη αιτιολογία ήταν ότι από τη στιγμή που κυκλοφορούν τόσες ασθένειες που μεταδίδονται με το σεξ, και μιας και τα προφυλακτικά δεν είναι 100% ασφαλή, ο μόνος τρόπος για να έχουν οι νέοι το κεφάλι τους ήσυχο είναι απλώς να απέχουν από το σεξ.</p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Οι εμπνευστές του προγράμματος σκέφτηκαν ότι το ηθικό ή το θρησκευτικό σκέλος της επιχειρηματολογίας για την αποχή μπορούσε εύκολα να ξεχαστεί ή να υπερκεραστεί στο μυαλό των «άμυαλων» teenagers. Έστησαν λοιπόν την επιχειρηματολογία τους πάνω στο κομμάτι της υγείας. Κοινώς, σε περίπτωση που οι έφηβοι κάνουν σεξ θα πρέπει να ξέρουν ότι κινδυνεύουν από σωρεία ασθενειών που μπορεί να τους οδηγήσει μέχρι και το θάνατο. Με απλή επαγωγή λοιπόν, το σεξ μπορεί να σε σκοτώσει και επιπλέον οι μέθοδοι για ασφαλές σεξ και αντισύλληψη δεν είναι ικανές να σε προστατέψουν. </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Προφανώς πρόκειται για θέμα πολιτικής και αξιών ακόμα και αν κάποιοι προσπαθούν</p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">να το μετατρέψουν σε ένα απλό ζήτημα υγείας. Αυτό αποδεικνύεται από το ξεπέταγμα αντίστοιχων προγραμμάτων σε διάφορες πολιτείες των Η.Π.Α. που πάνε ένα βήμα παραπέρα: αντί να σε τρωει η ανασφάλεια και το άγχος σχετικά με το σεξ, δεν είναι καλύτερα να περιμένεις πρώτα να παντρευτείς μέχρι να αρχίσεις την σεξουαλική σου ζωή; Μάλιστα έχουν εφεύρει μέχρι και τις ατάκες που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο έφηβος/νέος για να αντιμετωπίσει το σεξουαλικό κάλεσμα του συντρόφου του. Αυτό ανήκει στην ενότητα «how to say no», και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αντλήσουν πρακτικούς τρόπους για να αντισταθούν στα «ανεγκέφαλα» ερεθισμένα ταίρια τους. Μάλιστα υπάρχει πρόβλεψη και για τα απολωλότα πρόβατα που έχουν δοκιμάσει ήδη το σεξ, τα οποία προκειμένου να ενταχθούν και αυτά στη συγκεκριμένη ηθική-προστασία, τους τίθεται ένας νέος στόχος που λέγεται «Second virginity». </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Επιπλέον τα παραπάνω προγράμματα (που έχουν εξελιχθεί σε οργανώσεις πουριτανών) θίγουν και το ζήτημα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης που μπορεί να καταστρέψει τα όνειρα ζωής μιας νέας κοπέλας (προφανώς η έκτρωση δεν αποτελεί επιλογή). Επιπλέον όποιος θέλει να διατρανώσει την επιλογή της αποχής/αναμονής μπορεί να προμηθευτεί σε λογικές τιμές μπλουζάκια με το logo "just wait", stickers καθώς και dvd για εκπαιδευτικές βραδιές γονιών και παιδιών, όπου όλα αναλύονται εκτενέστατα. </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Το όλο ζήτημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης δημιούργησε ένα debate στο χώρο</p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">των ειδικών στις Η.Π.Α. Οι μεν υποστηρίζουν ότι σύμφωνα με έρευνες οι νέοι (και συγκεκριμένα οι έφηβοι) έχουν περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν από ασθένειες που μεταδίδονται με το σεξ, άρα είναι προτιμότερο να απέχουν τελείως. Επίσης η ενημέρωση για προστασία και αντισύλληψη δεν μπορεί να γίνεται παράλληλα με το πρόγραμμα της αποχής καθώς μπορεί να δημιουργήσει αντιφατικά μηνύματα. Από την άλλη οι επικριτές αναφέρουν ότι δεν είναι δυνατόν να σταματήσει η ενημέρωση για το ασφαλές σεξ για ευνόητους λόγους, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που αντιτίθενται σε αυτή τη μορφή τρομοκρατίας των νέων αλλά και δαιμονοποίησης του σεξ. </p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">Ενδεικτικά πάντως αναφέρεται ότι ο πρόεδρος Bush πρότεινε αύξηση 33% της δαπάνης για την διδασκαλία της αποχής και μάλιστα ως μόνη μορφή σεξουαλικής</p><div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"> </div><p class="MsoNormal" style="font-family: times new roman; text-align: justify;">διαπαιδαγώγησης (αποκλείοντας δηλαδή συνδιδασκαλία μεθόδων). </p><div style="text-align: justify;"> <span style=";font-family:verdana;font-size:12;" ><span style="font-family:times new roman;">Πάνω, λοιπόν, στο δίπτυχο υγεία και ηθική μεγαλώνει σήμερα στις Η.Π.Α. μια γενιά που με τις υποδείξεις των μεγαλύτερων, δαιμονοποιεί το σεξ, ζει με το άγχος της ασθένειας και αναπτύσσει ενοχικά σύνδρομα ερχόμενη σε σύγκρουση με την ίδια της τη φύση. Εάν σε αυτά συνυπολογίσουμε και ένα σωρό παραπλήσιων ψυχολογικών καταστάσεων στις οποίες ενδεχομένως να περιέλθει αυτή η γενιά, το πιο πιθανό είναι στο μέλλον να οδηγηθεί και αυτή πανικόβλητη σε ομαδικές ψυχοθεραπείες και ψυχολόγους προσπαθώντας να ξετυλίξει ένα κουβάρι που άρχισε να μπλέκεται στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας.</span><br /><br />LINKS<br /></span><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://www.greattowait.com"><span style="">Great to Wait</span></a><br /><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="https://www.justwait.com">Just Wait</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-116022267765228306?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1153074649978233662006-07-16T21:29:00.000+03:002006-10-06T19:23:03.593+03:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Έχω ένα φίλο που κάθεται και γράφει τις ιστορίες του μόνο όταν μαζευτούν πολυάριθμες στο μυαλό του. Σαν το καζανάκι λειτουργεί το κεφάλι του, με το που αδειάζει ότι έχει μέσα αρχίζει αυτόματα και ξαναγεμίζει, αργά αργά, μέχρι να φτάσει στο μέγιστο όριο όπου και θα σταματήσει. Πιέζει τότε το μοχλό και του βγαίνουν όλα αυτά που έχει συλλέξει, βίαια, σαν να μη μπορεί να τα κρατήσει άλλο και τρέχει να τα εναποθέσει σε σελίδες για να μη σκάσει. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Σε μένα το βίτσιο λειτουργεί αλλιώς. Σκέψεις περνούν και χάνονται, άλλες θα σημειωθούν σε χαρτάκια από δω κι από κει, άλλες θα μείνουν καρφωμένες σε κάποιο σωματικό κύτταρο (μόνο </span><span style="font-family:Arial;">εκεί </span><span style="font-family:Arial;">έχω μνήμες πλέον). Και κάποια στιγμή που τα συναισθήματα είναι έντονα για κάποιο λόγο, θα θρονιαστώ μπροστά στην οθόνη και θα την κοιτάζω απειλητικά μέχρι να λυγίσει κάτω από το βλέμμα μου και να αρχίσει να γεμίζει λέξεις. Και τώρα αυτή ακριβώς τη μέθοδο ακολουθώ.<br />Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν έχεις αρχή, μέση και τέλος, ένα συγκεκριμένο θέμα να θίξεις, δύο (τουλάχιστον) συγκεκριμένα αφτιά να πιπιλήσεις, τότε κρέμεσαι στο κενό έρμαιο της ο8όνης-μούσας και μάλλον καταλήγεις κάπως έτσι….γράφοντας για το γράψιμο.<br />Ο φίλος μου λέει πως αν δεν έχει βάθος και μήνυμα αυτό που γράφεις, αν δεν έχεις κάτσει στην καρέκλα με σκοπό κάτι συγκεκριμένο να μας πεις, τότε μη μιλάς καθόλου. Κι αν διάβαζε αυτές τις γραμμές θα σκεφτόταν «Τώρα Erehwon μας λες τα αυτονόητα». Εγώ όμως </span><span style="font-family:Arial;">συνομοτώ με τον </span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;">Henry</span><span lang="EN-US" style="font-family:Arial;"> </span><span style="font-family:Arial;">Miller και του φωνάζουμε κι οι δυό πως οι καλύτερες θεατρικές παραστάσεις που έχουμε δει είναι αυτές που δεν θυμόμαστε, τα καλύτερα βιβλία αυτά που δεν είχανε συμπέρασμα και οι καλύτεροι άνθρωποι εκείνοι που συναντήσαμε για μία ώρα, μία ημέρα, μια στιγμή και ούτε το ονοματάκι τους δεν πιάσαμε.<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Άλλωστε κάπως έτσι δεν είναι</span><span style="font-family:Arial;"> κι η ζωή</span><span style="font-family:Arial;">? </span><span style="font-family:Arial;">Ένα κείμενο χωρίς νόημα, </span><span style="font-family:Arial;">ένας αχταρμάς ζωντανής και νεκρής ύλης που σουλατσάρει ακέφαλ</span><span style="font-family:Arial;">η, χωρίς κατεύθυνση ή κάποια σειρά. Σαν μέδουσα που πλανιέται απροσδιόριστα όπου τη σπρώχνει το ρεύμα.…καμιά κλιμάκωση ούτε ένα ρεφρέν. Κι αν έπρεπε να την απαθανατίσεις στο χαρτί με σύμβολα κάπως έτσι θα έμοιαζε<o:p></o:p>……ω73,.βνα’.ψ</span><span style="font-family:Arial;">ςπς0250@%$^*&()πδοι982;8φεδσΠς9ς8Δ*......<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Arial;">Και μη χαμογελάς πονηρά ότι δήθεν κι εγώ εδώ κάπου κατέληξα μέσα από την αοριστία και ένα συμπέρασμα ‘μεγάλο’ έβγαλα για τη ζωή, γιατί αύριο θα σου λέω άλλα…αφού εξαρτώμαι από το κύμα! Σήμερα έτυχε και με ξέβρασε στη Βάρκιζα, αύριο μπορεί να πιάσω νησιά Φίτζι και όλα είναι πιθανά… <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115307464997823366?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>Elf of Erehwonnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1152214472111968382006-07-06T22:33:00.000+03:002006-07-06T22:42:08.523+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/ksefwto.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/ksefwto.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Ίπταμαι στη μαύρη τρύπα. είναι κάπως τρομακτικά αλλά έχω συνηθίσει πια. προσγειώνομαι ανώμαλα στο έδαφος και φέρνω 2 τούμπες. Αγγίζομαι. εντάξει, δεν έχω σπάσει τίποτα. κάτι είναι και αυτό. Κοιτάζω γύρω μου. Ψηλά δέντρα. Πολύ ψηλά όμως. Είμαι στην καρδιά ενός δάσους. Πρέπει να είναι σούρουπο αν καταλαβαίνω καλά από το φως. Δεν υπάρχει ψυχή. Μόνο μια γλυκιά ηρεμία. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Αρχίζω να περπατάω στο δάσος. Η ησυχία γίνεται σταδιακά ανησυχητική. Νιώθω μοναξιά απίστευτη. Βγάζω τον bizzi από την τσέπη. Τον κρατάω σφιχτά στο χέρι μου. Ξαφνικά μια φωνή σπάει την ησυχία.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Σιγά θα με σκάσεις!!! όχι τόσο σφιχτά<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Ανοίγω την παλάμη μου και κοιτάζω τον bizzi. είναι απίστευτο....ο bizzis μιλάει. Τον κοιτάζω σαστισμένος.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Έλα, σύνελθε, έχεις χαζέψει graoutso.....Το ξέρω ότι η έκπληξη είναι μεγάλη αλλά πρέπει να οργανωθούμε λίγο. comprende?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-.........Μιλάς και ισπανικά??!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Έλα τώρα Graoutso, μην χάνουμε χρόνο με αυτά. Θα με ρωτήσεις μετά ότι θέλεις. Τώρα προέχει η δοκιμασία.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Θα με βοηθήσεις bizzi????<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Αν θα σε βοηθήσω λεει!!!!! τσ τσ τσ....φυσικά και θα σε βοηθήσω graoutso. Είμαι αυτός που χρειάζεσαι. Αν έχεις εμένα δεν χρειάζεσαι κανένα άλλο. Ειδικά αυτόν τον ηλίθιο τον frogo που έχεις στην τσέπη. Αυτόν δεν τον χρειάζεσαι καθόλου.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Βγάζω τον frogo από την τσέπη και τον κοιτάζω. Περιμένω λίγο μήπως μιλήσει....Τίποτα, όμως. Μιλιά δεν βγάζει ο frogo.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Τι? περιμένεις να μιλήσει και ο μαμούχαλος???? καλά τώρα σώθηκες...πρέπει πρώτα να του τρίψεις την κοιλιά για να πάρει μπρος. Δεν είναι σαν και μένα που μιλάω όποτε θέλω. Και μην πολυπιστεύεις την Α που σου είπε ότι ο frogo θα φέρει όποιον του ζητήσεις. Τις περισσότερες φορές κάνει ότι του κατέβει.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Δεν τον συμπαθείς ε??<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-.....Έλα πάμε, δεν θα ασχοληθούμε άλλο με τον ηλίθιο βάτραχο.....Και κράτα με καλά, μην σου πέσω και φαω τα μούτρα μου. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Προς τα που πάμε bizzi?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-προχώρα στο μονοπάτι. Λίγο πριν το πρώτο εμπόδιο θα σου πω τι θα συναντήσουμε.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-γιατί δεν μου λες τώρα?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-χμ χμ χμ. άντε να σου πω. Το πρώτο εμπόδιο είναι τα λαγόσκυλα. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-τα ποια???<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Λαγόσκυλα, είναι επικίνδυνα αλλά συγχρόνως είναι και ηλίθια. Το τελευταίο θα το εκμεταλλευτούμε. Για να καταλάβεις, τα λαγόσκυλα είναι σκυλιά που κυνηγάνε λαγούς. Πάσχουν από μια περίεργη ψύχωση που τα κάνει να νομίζουν πώς ότι κινείται είναι λαγός και προσπαθούν να το πιάσουν. Είναι πάντα εκτός ελέγχου και άμα μας μυρίσουν θα μας ορμήξουν.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Λαγόσκυλα εκτός ελέγχου λοιπόν.....Δεν φαίνεται πολύ δύσκολο bizzi.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Καλά, περίμενε πρώτα να τα συναντήσεις και μετά μου λες αν είναι δύσκολο ή εύκολο.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"> <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Λίγα μέτρα πιο κάτω αρχίζουν να ακούγονται θόρυβοι. Πρέπει να είναι τα λαγόσκυλα. Το μονοπάτι γίνεται πιο στενό και σκοτεινό. Βαριανασαίνω αλλά συνεχίζω. Ευτυχώς βγαίνω σε ένα ξέφωτο. Λίγο ακόμα και θα πάθαινα κρίση κλειστοφοβίας. Το ξέφωτο είναι πολύ όμορφο. Με ηρεμεί και το έχω ανάγκη.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Η ηρεμία δεν κρατάει πολύ. ΄Ένα γρύλισμα ακούγεται πίσω μου. Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω ένα λαγόσκυλο. Είναι τεράστιο. Τι διάολο, εγώ ήξερα ότι τα λαγόσκυλα είναι μικρά σκυλιά. αυτό γιατί είναι κοτζάμ γαϊδούρι?? Και πριν προλάβω να τελειώσω τις σκέψεις μου εμφανίζονται και άλλα λαγόσκυλα. Είναι πια αμέτρητα. Βασικά, δεν πρέπει να είναι πάνω από 10 αλλά στα μάτια μου φαίνονται αμέτρητα. Κάνω 2 βήματα προς τα πίσω και αυτά αρχίζουν να κινούνται προς το μέρος μου. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Bizzi....μήπως έχεις καμία ιδέα????...εκτός από το να αρχίσω να τρέχω????<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-χόρεψε....<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-τι να χορέψω ?????δεν ξέρω να χορεύω<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-χόρεψε, οτιδήποτε, ότι έχεις δει σε Video clip. ότι έχει πάρει το μάτι σου. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Πρέπει να τους δώσεις να καταλάβουν ότι δεν είσαι λαγός. Άμα σε δουν να χορεύεις θα το καταλάβουν. Οι λαγοί δεν χορεύουν.... <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"> <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Φαίνεται λογικό αυτό που λεει ο bizzis. Αρχίζω να κουνιέμαι. Κουνάω τα χέρια μου και τα πόδια μου με ατσούμπαλο τρόπο. Χορεύω κάτι που μοιάζει με τσιφτετέλι και ο <span style="" lang="EN-US">bizzis</span><span lang="EN-US"> </span>χτυπάει παλαμάκια. Τα λαγόσκυλα, μια κοιτάνε εμένα και μια κοιτάζονται μεταξύ τους. Κάτι γαβγίζουν αλλά δεν καταλαβαίνω. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Bizzi, καταλαβαίνεις τι λένε?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ναι,<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Και? τι λένε πες μου. πώς τα πάω???<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Χάλια τα πας graoutso. Χορεύεις άθλια. Μέχρι και η κουτσή γιαγιά μου χορεύει καλύτερα. Αν δεν κάνεις κάτι καλύτερο θα έχουμε πρόβλημα. Είσαι ακόμα λαγός στα μάτια τους, αλλά σου δίνουν λίγο χρόνο ακόμα να τους πείσεις.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"> <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Συνεχίζω να χορεύω. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ακόμα χειρότερο γιατί έχω αρχίσει να κουράζομαι. Ο Bizzis μου φωνάζει:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-graoutso...τώρα θα ήταν μια καλή στιγμή να αρχίσεις να τρέχεις.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-τι δεν τα πάω καλά???<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-τρέχαααα<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Παίρνουν φωτιά τα πόδια μου και αρχίζω να τρέχω. Ακούω ποδοβολητά και ουρλιαχτά από πίσω μου. Τα λαγόσκυλα ουρλιάζουν σαν δαιμονισμένα και ολοένα και πλησιάζουν. Είναι πραγματικά εκτός ελέγχου. Είμαι χαμένος από χέρι. Δεν αντέχω να τρέχω άλλο, τα έχω φτύσει πια. Τι τον ήθελα τον χορό πριν!!! με εξάντλησε.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">ο bizzis φωνάζει ξαφνικά:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Στο δέντρο, στο δέντρο graoutso!!! Ανέβα σε εκείνο το δέντρο <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Ένα δέντρο υπάρχει όλο κι όλο μπροστά μου. Δίνω ένα σάλτο, αρπάζομαι από ένα κλαδί και αρχίζω να σκαρφαλώνω. Τα λαγόσκυλα μου δαγκώνουν τα παπούτσια και με τραβάνε προς τα κάτω. Εγώ όμως τα καταφέρνω και τους ξεφεύγω. Έχω φτάσει ψηλά πια. Δεν με φτάνουν. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τη γλίτωσα για την ώρα.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Μην κάθεσαι graoutso. Δεν την έχεις γλιτώσει ακόμα!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του ο bizzis νιώθω το δέντρο να τραντάζετε. Τα λαγόσκυλα παίρνουν φόρα όλα μαζί και χτυπιούνται πάνω στο δέντρο. Δεν το βλέπω να κρατάει για πολύ. Σύντομα θα πέσει. Βγάζω από την τσέπη μου τον frogo. Είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει τώρα. Δεν έχω ιδέα ποιόν να φωνάξω όμως. Του χαϊδεύω λίγο την κοιλιά...Καμία αντίδραση. Τον χαϊδεύω ξανά. Και τότε ο frogo αρχίζει να κινείται.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Μη καλέ, γαργαλιέμαι....σταμάτα, σταμάτα<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Frogo!!! βοήθησε με, έχω πρόβλημα!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ναι, ναι, μάλιστα, εεεεε, τι να κάνω, τι, τι εεεεε, πες μου τι να κάνω.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-φέρε κάποιον να διώξει τα λαγόσκυλα.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ποιόν?????? άμα δεν μου πεις δεν ξέρω ποιόν να φέρω.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Φέρε την αρκούδα!!!!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-οκ graoutso!!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;"> <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Τότε ακούγεται ένα κρότος και βγαίνουν καπνοί δίπλα μου. Κουνάω τα χέρια μου να διώξω τον καπνό και αντί για την αρκούδα βλέπω μπροστά μου μια μαϊμού. Η μαϊμού με κοιτάζει για λίγο και με γρήγορες κινήσεις αρχίζει να μου δίνει χαστούκια στο πρόσωπο και να γελάει. Το δέντρο συνεχίζει να τραντάζεται και από στιγμή σε στιγμή είναι έτοιμο να πέσει. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-FROGO!!! πάρε από εδώ τη μαϊμού!!!! δεν σου ζήτησα αυτό!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ναι, Ναι, sorry sorry, μπερδεύτηκα.....χμ χμ χμ, περίμενε λίγο.....χμ χμ χμ...<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Έλα frogo , κάνε γρήγορα!!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Ο bizzis με κοιτάζει με ένα βλέμμα απάθειας και μου λεει:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Εγώ σου το είπα ότι είναι ηλίθιος.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Η μαϊμού συνεχίζει να με χαστουκίζει και εγω προσπαθώ να την απωθήσω ενώ ο frogo χοροπηδάει δεξιά αριστερά και μουρμουρίζει:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Αρκούδα, αρκούδα, αρκούδα, που θα βρω την αρκούδα, που, που, που, έλα αρκούδα , αρκούδα...αααααααααααααααααα, το βρήκα!!!!<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Ένας δεύτερος κρότος ακούγεται, πάλι καπνός, η μαϊμού εξαφανίζεται και η αρκούδα εμφανίζεται δίπλα μου στο κλαδί. Κοιταζόμαστε όλο χαρά με την αρκούδα και εκεί που ανοίγω τα χέρια μου να την αγκαλιάσω ακούγεται ένα κρααααακ. Το κλαδί σπάει και εγώ μένω ψηλά να κοιτάζω την αρκούδα η οποία καθώς πέφτει στο έδαφος με κοιτάζει πια απορημένη <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Η αρκούδα προσγειώνεται πάνω στα λαγόσκυλα και πλακώνει 5 από αυτά. Τα υπόλοιπα υποχωρούν σαστισμένα. Η αρκούδα προλαβαίνει και αρπάζει 2 από αυτά και αρχίζει και τα κουνάει πάνω κάτω με δύναμη. Εγώ και ο frogo χειροκροτάμε ενθουσιασμένοι (ο frogo κάνει και κωλοτούμπες) ενώ ο bizzis έχει σταυρώσει τα χέρια του και σφυρίζει αδιάφορα ρίχνοντας απαξιωτικές ματιές προς τα κάτω. Πρόκειται για θρίαμβο. Κατεβαίνω σιγά σιγά από το δέντρο και φτάνω στο έδαφος. Δίπλα μου ένα λαγόσκυλο έχει λουφάξει και με κοιτάζει λυπημένο. Έλα, του λεω, μην στεναχωριέσαι, δεν σου κρατάω κακία. Του χαϊδεύω λίγο το κεφάλι και αυτό ξαπλώνει και μου γυρίζει την κοιλιά του για να τον χαϊδέψω και εκεί. Είμαστε πια φίλοι. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Η αρκούδα σηκώνεται όρθια και μαζεύει όλα τα λαγόσκυλα σε μια γωνία και αρχίζει να τους μιλάει. Τα λαγόσκυλα δεν είναι πια εκτός ελέγχου. Με πλησιάζουν και αρχίζουν να με γλύφουν. Είναι τόσο ενθουσιασμένα που έχουν πέσει όλα μαζί επάνω μου. Γαργαλιέμαι για πρώτη φορά στη ζωή μου και βάζω τα γέλια.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Άλλος ένας κρότος ακούγεται. Γυρνάω το κεφάλι μου και δεν βλέπω την αρκούδα πουθενά. Ο frogo πηδάει στον ώμο μου και μου ψιθυρίζει:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ο frogo κουράστηκε, πρέπει να κοιμηθεί λιγάκι.......<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Κοιμήσου frogo....ξεκουράσου ..μια χαρά τα πήγες τελικά<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">Πριν τελειώσω τη φράση μου ο frogo έχει κοιμηθεί και τον βάζω απαλά στην τσέπη μου. Τη σιωπή σπάει ο bizzis που κουνώντας το κεφάλι του λεει:<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ναι, ναι, κοιμήσου μαμούχαλε, λίγο ακόμα και θα μας τρώγανε....φτηνά τη γλιτώσαμε. Τέλωσπάντων, πρέπει να προχωρήσουμε graoutso. Μην χάνουμε χρόνο.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="background: white none repeat scroll 0% 50%; text-align: justify; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;">-Ναι Bizzi, πάμε.........<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115221447211196838?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1152214348401986812006-07-06T22:30:00.000+03:002006-07-06T22:32:28.413+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/horizon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/horizon.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η πόρτα έχει ανοίξει και η μορφή στέκεται ακίνητη στο κατώφλι. Από το σπίτι βγαίνει έντονο φως που δεν μου επιτρέπει να δω καθαρά το πρόσωπο που στέκεται στην πόρτα. Καθώς πλησιάζω όμως όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα. Έχω φτάσει σε απόσταση αναπνοής από την πόρτα. Μπροστά μου στέκεται ένας γέρος. Φοράει παντελόνια κουρέλια και ένα καρό πουκάμισο. Στο κεφάλι του στέκεται στραβά ένα ξεφτισμένο καπέλο και από το στόμα του εξέχει ένα πουράκι. Έχει γένια στο πρόσωπο και ένα φουντωτό μουστάκι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Η εικόνα του με ηρεμεί. Περίμενα να δω κάτι πιο τρομακτικό αντί για αυτόν τον εξαθλιωμένο γεράκο. Με επεξεργάζεται και αυτός με τον ίδιο ζήλο και περιέργεια που τον κοιτάζω και εγώ. 2 λεπτά αργότερα σπάει τη σιωπή του:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ώστε εσύ είσαι λοιπόν.. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-εγώ </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-.....άργησες</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-λες ε?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι, οι γκρι έχουν έρθει τόση ώρα! Που διάολο ήσουνα!!!! Δεν κάνει να τους αφήνουμε να περιμένουν. Δεν τους αρέσει.....άντε πέρνα μέσα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Δεν λεω άλλη κουβέντα και μπαίνω μέσα στο σπίτι. Περνάω ένα μικρό διαδρομάκι και βγαίνω σε ένα μικρό καθιστικό. Είναι αυτό που χάζευα από το παράθυρο. Μόνο που οι γκρι ρασοφόροι δεν κάθονται πια στις πολυθρόνες. Κανείς δεν υπάρχει στο δωμάτιο. Γυρνάω και κοιτάζω το γέρο που με ακολουθεί.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-άντε κάτσε στην πολυθρόνα να τελειώνουμε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-σε πια από τις δυό???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-σε όποια να’ναι. Δεν έχει σημασία.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κάθομαι στην αριστερή και αυτός κάθεται στην δεξιά. Με κοιτάζει με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο και μου λεει: «φύγαμε»</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του νιώθω ένα βάρος να με τραβάει με ορμή προς τα κάτω. Η πολυθρόνα αρχίζει να πέφτει με μεγάλη ταχύτητα. Κρατάω σφιχτά τα μπράτσα της. Η ταχύτητα είναι πολύ μεγάλη. Ζαλίζομαι λίγο. Ανακατεύομαι. Τριγύρω σκοτάδι. Αλήθεια σου λεω φοβάμαι. Άσε που ποτέ δεν μου αρέσανε τα <span style="" lang="EN-US">luna</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">park</span> και αυτό μοιάζει πάρα πολύ με <span style="" lang="EN-US">luna</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">park</span>. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ευτυχώς σταμάτησε. Το μόνο πράμα που βλέπω μπροστά μου είναι ένας διάδρομος και μια πόρτα στο βάθος. Σηκώνομαι και προχωράω προς την πόρτα. Την ανοίγω αποφασιστικά και βρίσκομαι σε μια τεράστια σάλα που είναι γεμάτη κόσμο. Νιώθω σχεδόν όλα τα βλέμματα της σάλας επάνω μου. Κάτι τέτοιες στιγμές εύχομαι να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Αλλά αυτό έχει συμβεί ήδη οπότε η επόμενη ευχή μου είναι να γίνω αόρατος. Δυστυχώς όμως δεν πιάνει. Προχωράω προς το κέντρο της σάλας. Η μόνη ελεύθερη θέση βρίσκεται εκεί. Εκτός από ελεύθερη όμως είναι και η μόνη που βρίσκεται στη μέση της σάλας. Βάζω το κεφάλι κάτω και περπατάω διστακτικά. Φτάνω και κάθομαι. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ρίχνω κλεφτές ματιές στον κόσμο γύρω μου. Φοράνε όλοι ράσα με διάφορα χρώματα και κάθονται κυκλικά γύρω από τον <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας κατάμαυρος άντρας μπροστά μου. Είναι πανύψηλος και γεροδεμένος. Τον κοιτάζω με δέος.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν έχουμε πολύ χρόνο..άργησες</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι, ναι, συγνώμη.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-χμ χ μ χμ χμ..........ώστε εσένα διαλέξανε<span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-απ’ότι βλέπετε...εμένα (σχεδόν επαναλαμβάνω ότι λεει)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-λίγος μου φαίνεσαι.......</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-μάλλον, ξεγελιέσαι (έχω θράσος το ξέρω)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ξέρεις τι πρέπει να κάνεις???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-εεεε, θα ήταν καλύτερα να το άκουγα και από εσένα</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο κατάμαυρος άνδρας σταματάει να μιλάει για λίγο να μιλάει και με περιεργάζεται προσεκτικά. Εγώ φοράω την πιο αποφασιστική φάτσα που μπορώ και κοιτάζω μπροστά. Αφού με έχει χορτάσει και με έχει χωνέψει αρχίζει να μιλάει</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">- κάθε χρόνο τέτοια εποχή κάνουμε τη γνωστή δοκιμασία. Ένας άνθρωπος επιλέγεται, εκπαιδεύεται και συμμετέχει σε αυτήν. Δεν είναι καθόλου εύκολη η δοκιμασία. Πρέπει να ξεπεράσει διάφορα εμπόδια. Ίσως τα δυσκολότερα εμπόδια που μπορεί να συναντήσει ποτέ άνθρωπος.....για αυτό και η εκπαίδευση σου ήταν σκληρή.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Σε αυτό το σημείο έχω καταλάβει ότι είμαι ο λάθος άνθρωπος που βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος σημείο. Πρόκειται για μια τεράστια γκάφα. Εγώ η μόνη εκπαίδευση που έχω κάνει είναι με βιβλία στο πανεπιστήμιο. Και τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν νομίζω ότι η δοκιμασία που αναφέρεται αυτός ο τύπος έχει κάποια σχέση με διαγώνισμα ή εξετάσεις. Παρόλα αυτά δεν μιλάω γιατί με καιει η περιέργεια να μάθω για τι πράγμα μιλάει. Και αυτός συνεχίζει να μιλάει</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Η δοκιμασία θα τελειώσει με δύο τρόπους. Ο ένας είναι να βρεις αυτό που ψάχνεις και ο άλλος είναι ......να χαθείς ψάχνοντας. Αλλά αυτό θα το ξέρεις ήδη.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι, ναι φυσικά. Αυτό το ξέρω</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">- αυτό που πρέπει να βρεις είναι η μαγική κουτάλα. Η δύναμη της είναι τεράστια. Όποιος την κρατάει εξουσιάζει τα πάντα. Μπορεί να μαγειρέψει ότι θέλει. Να φέρει τα πράγματα στα μέτρα του και να ορίσει τις τύχες όλων μας. Άμα δεν την βρούμε εμείς πρώτοι.......τότε ο κόσμος όλος έχει πρόβλημα</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οκ, πρέπει τώρα να σου πω ότι εγώ δεν γεννήθηκα για τόσο μεγάλα πράγματα. Μαγικές κουτάλες και τύχη του κόσμου είναι πράγματα πολύ βαριά για μένα. Εγώ μέχρι τον φάρο πήγα με τους τρεις κοντούς και αυτό με ζόρισε πολύ. Άντε και στο τσίρκο που έμαθα να πετάω. Ζόρικα τα πράγματα τώρα. Ελπίζω τουλάχιστον αυτοί εδώ γύρω μου να είναι οι καλοί και να μην έχω βρεθεί με τους κακούς. Όπως και να έχει νομίζω ότι ήρθε η ώρα να λύσω την παρεξήγηση.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ξέρετε....νομίζω ότι έχει γίνει κάποιο μπέρδεμα. Μάλλον δεν είμαι αυτός που περιμένατε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν το πιστεύω αυτό που ακούω!!!!! Δειλιάζεις τελευταία στιγμή???????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-όχι, όχι, δεν δειλιάζω απλά προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι εγώ κατά λάθος βρέθηκα εδώ. Άλλος έπρεπε να κάθεται στη θέση αυτή!!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τι εννοείς??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-να, εγώ απλώς......απλώς.....κοίτα, δεν έχω εκπαιδευτεί για κάτι και δεν έχω ιδέα για τί πράγμα μιλάς. Άσε που δεν καταλαβαίνω γιατί φοράτε όλοι σας ράσα??? Είστε παπάδες μήπως? Κάποια οργάνωση?? Τι διάολο είστε??? Και γιατί βρισκόμαστε τόσα μέτρα κάτω από τη γη???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο κατάμαυρος άντρας με κοιτάζει πια έκπληκτος. Έχει καταλάβει ότι του λεω αλήθεια. Από τριγύρω ακούγονται φωνές ανήσυχες. Στην σάλα επικρατεί πια αναστάτωση. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου..από στιγμή σε στιγμή θα έχω πρόβλημα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ησυχία!!!!!!.......μα ποιος είσαι εσύ????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-α, ναι, ξέχασα να σας συστηθώ. Εγώ είμαι ο <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>, ο άνθρωπος βολίδα. (και συγχρόνως σκάω ένα ακαταμάχητο χαμόγελο επιτυχίας)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο κατάμαυρος άντρας στο άκουσμα του ονόματος μου σωριάζεται σε μια καρέκλα και πιάνει το κεφάλι του με απελπισία. Στη σάλα πια δεν ακούγεται κιχ. Όλοι κρέμονται από το στόμα του. Αυτός κοιτάζει λίγο το ταβάνι και ύστερα εμένα. Ξανασηκώνεται και με πλησιάζει.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Είμαι ο Ιούλιος....καλώς ήρθες <span style="" lang="EN-US">graoutso</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-καλώς σας βρήκα Ιούλιε</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-<span style="" lang="EN-US">Graoutso</span> εδώ που φτάσαμε δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ο χρόνος μας πιέζει. Θα πρέπει να στείλουμε εσένα.....αν φυσικά το θέλεις και εσύ. Ήδη σου είπα κάποια πράγματα. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψεις στην πορεία. Τι λες??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ιούλιε.....αφού έφτασα μέχρι εδώ λεω να δοκιμάσω. Αλλά δεν σου υπόσχομαι πολλά.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-η αλήθεια είναι ότι χωρίς την εκπαίδευση τα πράγματα θα είναι δύσκολα για σένα.....αλλά η ύπαρξη σου και μόνο μας δίνει ελπίδα. Θα έχουμε να προσβλέπουμε σε κάτι. Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο. Τα υπόλοιπα θα σου τα πουν οι γκρι που θα σε συνοδέψουν. Καλή τύχη στο ταξίδι σου.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ευχαριστώ Ιούλιε....ελπίζω να μην σε απογοητεύσω....ελπίζω</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Συνήθως σε αυτό το σημείο είναι που σηκώνονται όλοι και χειροκροτάνε αλλά κανείς δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Μόνο οι γκρι ήρθανε δίπλα μου και μου κάνανε ένα νεύμα για να ξεκινήσουμε. Καθώς διέσχιζα τη σάλα ένιωθα τα βλέμματα τους να με κοιτάνε σκεπτικά. Εγώ όμως τους μοίραζα χαμόγελα και τους χαιρετούσα κουνώντας το κεφάλι μου δεξιά αριστερά, και πάνω κάτω ώσπου στο τέλος πιάστηκα και σταμάτησα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οι γκρι δεν βγάζανε άχνα. Απλά περπατούσανε δίπλα μου αμίλητοι και ανέκφραστοι. Είχαμε πια απομακρυνθεί από τη σάλα και περπατούσαμε σε κάτι έρημους διαδρόμους. Ύστερα από λίγο φτάνουμε σε ένα δωμάτιο που στο κέντρο του έχει μια τεράστια μαύρη τρύπα. Εκεί σταματήσαμε να περπατάμε και σταθήκαμε από πάνω της. Τότε οι γκρι άρχισαν να μιλάνε. Μιλούσανε ταυτόχρονα και λέγανε ακριβώς τα ίδια πράγματα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-<span style="" lang="EN-US">Graoutso</span>, πρέπει να καταλάβεις ότι δεν είσαι ούτε ο <span style="" lang="EN-US">Harry</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Potter</span>, ούτε ο <span style="" lang="EN-US">Frodo</span>. Οι περιπέτειες τους είναι αστείες μπροστά σε αυτά που θα αντικρίσεις εσύ. Θα πρέπει να προσπαθήσεις πολύ. Από εδώ και στο εξής θα είσαι μόνος σου. Εμείς δεν θα προχωρήσουμε άλλο. Σε λίγο θα πρέπει να πηδήξεις σε αυτή τη μαύρη τρύπα που βλέπεις στο πάτωμα. Και τότε θα ξεκινήσει η δοκιμασία.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-πως θα ξέρω τι να κάνω?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να προσπερνάς τα εμπόδια και να φτάσεις στην μαγική κουτάλα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-και πως θα ξέρω προς τα που θα πάω?? δεν με βοηθάτε καθόλου...πείτε μου κάτι χρήσιμο!!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-......απλώς, βρες την κουτάλα...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">το έχω πάρει απόφαση ότι δεν πρόκειται να μου πουν κάτι ουσιαστικό και τους γυρνάω την πλάτη. Στέκομαι πάνω από την μαύρη τρύπα. Δεν έχω καμία όρεξη να πηδήξω εκεί μέσα. Αλλά το ξέρουμε και οι δύο ότι θα το κάνω. Λυγίζω τα γόνατα και πηδάω........ <span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115221434840198681?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1152214209695436062006-07-06T22:27:00.000+03:002006-07-06T22:30:09.723+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/feet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/feet.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έχω οδηγήσει πάρα πολλές ώρες. Νιώθω την κούραση να με καταβάλλει. Της έχω υποσχεθεί όμως ότι θα πάω και έτσι συνεχίζω. Λίγο ακόμα έχει μείνει. Σε λίγο φτάνω. Έξω φυσάει και ψιχαλίζει. Έχει βραδιάσει και στο δρόμο δεν υπάρχει ψυχή. Φτάνω σε ένα μικρό παρκάκι με τεράστια δέντρα. Όπως στρίβει το αμάξι φωτίζει 2 μορφές που περπατάνε στα σκοτάδια. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είναι 2 ψηλές, γεμάτες φιγούρες που φοράνε και οι δυο τα ίδια ρούχα. Στην αρχή νομίζω ότι φοράνε καμπαρτίνες και παραξενεύομαι που καλοκαιριάτικα άνθρωποι κυκλοφορούν με καμπαρτίνες. Αμέσως σκέφτομαι τίτλο: Οι τύποι με τις καμπαρτίνες. Όταν πλησιάσω όμως θα διαπιστώσω ότι δεν φοράνε καμπαρτίνες. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ράσα φοράνε και μάλιστα γκρι ράσα. Τα κεφάλια τους μόλις που διαγράφονται κάτω από τις κουκούλες. Κρατάνε και οι 2 στο δεξί τους χέρι ένα μπαστούνι και προχωράνε. Οι μορφές τους μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από φωτογραφίες του Β<span style="" lang="EN-US">resson</span>. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στη θέα τους παγώνω. Έρχονται στο μυαλό μου οι τρεις κοντοί. Δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Να τους αφήσω να φύγουν και να πάω και εγώ στο ραντεβού μου ή μήπως να βουτήξω στα άδυτα της περιέργειας μου?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Θα τους αφήσω να φύγουν τελικά. Δεν θέλω περιπέτεια για σήμερα. Είμαι κουρασμένος. Τους προσπερνάω με το αυτοκίνητο και ύστερα από λίγο φτάνω στον προορισμό μου. Η Α με περιμένει στην πόρτα και με αγκαλιάζει. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη βροχή χωρίς να πολυμιλάμε. Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Τα βλέμματα μας είναι αρκετά. Καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο με μια ματιά. Η ώρα περνάει και εμείς απλά καθόμαστε. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το απέναντι σπιτάκι σήμερα έχει φως. Είναι ένα παρατημένο παλιό εξοχικό του 50’. Οι ιδιοκτήτες του προφανώς έχουν πεθάνει και τα παιδιά τους μην μπορώντας να συμφωνήσουν μεταξύ τους το έχουν παρατήσει στην μοίρα του. Και αυτό το σπιτάκι που τους χάρισε τόσα καλοκαίρια και τόσες όμορφες στιγμές καταρρέει με το πέρασμα του χρόνου. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τα ερειπωμένα σπίτια μου βγάζουν μια γοητεία. Πάντα τα θεωρούσα γοητευτικά και μυστηριώδη. Όποτε αντικρίζω τέτοια σπίτια κάθομαι και σκαρώνω ιστορίες για αυτούς που κάποτε ζήσανε εκεί μέσα. Άμα παρατηρήσεις καλά αυτά τα ετοιμόρροπα σπίτια θα βρεις σίγουρα στοιχεία που θα σε βοηθήσουν να σχηματίσεις εικόνες των παλιών τους κατοίκων. Και καθώς έχω βυθιστεί στις σκέψεις μου και το παρατηρώ, εμφανίζονται οι δυο ρασοφόροι. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το ξέρω είναι σκανδαλώδες αλλά κοίτα που τελικά συναντιόμαστε ξανά. Νομίζω ότι τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και σαν να μην φτάνει που βρέθηκαν ξανά μπροστά μου, ανοίγουν την ξεχαρβαλωμένη πόρτα του απέναντι σπιτιού και μπαίνουν με βιαστικές κινήσεις μέσα. Εντάξει περιττό να σου πω ότι έχω ηλεκτριστεί. Η Α με κοιτάζει και χαμογελάει.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-σε τρωει η περιέργεια <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>?????<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-αφού με ξέρεις.......</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-άντε μην κάθεσαι, πήγαινε να δεις τι σκαρώνουν αυτοί.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ξέρεις...φοβάμαι λίγο, είναι και αυτά τα περίεργα ράσα που φοράνε...είναι λίγο τρομαχτικοί. Δεν έρχεσαι μαζί μου????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-χα χα χα, όχι καλέ μου, αφού πάντα μόνος σου πας σε αυτά. Δεν μπορώ να έρθω εγώ. Άσε που είμαι και κουρασμένη</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δηλαδή θα πάω μόνος μου?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι άνθρωπε βολίδα....μόνος σου θα πας</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-καλά..........</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">όπως κλείνει η πόρτα της Α πίσω μου, νιώθω ένα βάρος στο στήθος. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να γυρίσω σπίτι. Σκατά δεν μπορώ να αντισταθώ. Αφού το ξέρουμε και οι δύο ότι θα πάω. Τι σε κουράζω τσάμπα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ανοίγω την ρημαγμένη πόρτα και προχωράω στον κήπο. Πλησιάζω προς το σπίτι και κατευθύνομαι προς το παράθυρο. Το έχω δει στις ταινίες που το κάνουν. Αντί να χτυπήσεις την πόρτα, είναι καλύτερα να ρίξεις μια ματιά από το παράθυρο πρώτα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Βλέπω τους ρασοφόρους να κάθονται σε δυο πολυθρόνες. Έχουν βγάλει τις κουκούλες και βλέπω πια καθαρά τα πρόσωπα τους. Είναι και οι δύο μουσάτοι με πλούσια μαλλιά. Πρέπει να είναι γύρω στα 45. είναι σχεδόν πανομοιότυποι. Σκέφτομαι ότι είναι καλό που έχουνε μούσια γιατί και εγώ έχω μούσια και ξέρεις είναι πολύ σημαντικό να έχεις κοινά σημεία με ανθρώπους που γνωρίζεις πρώτη φορά. Βοηθάει να σε συμπαθήσουν. Σκέφτομαι και άλλα διάφορα, εξίσου γελοία. Πρέπει κάπως να μετριάσω το φόβο μου. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οι 2 ρασοφόροι μιλάνε με κάποιον που δεν φαίνεται. Με τρωει η περιέργεια να δω πως είναι αυτός αλλά δεν τα καταφέρνω. Όπως και να κάτσω δεν μπορώ να δω τον 3^ο της παρέας. Ξαφνικά νιώθω ένα χέρι να με αγγίζει στον ώμο. Παγώνω. Δεν τολμάω να κοιτάξω. Απλά κοιτάζω στο έδαφος και προσπαθώ να σκεφτώ. Το χέρι αρχίζει να με σφίγγει και σχεδόν πονάω. Γυρνάω σιγά σιγά και αντικρίζω ένα πανύψηλο ρασοφόρο. Φοράει μια κουκούλα και το πρόσωπο του δεν φαίνεται. Μόνο σκοτάδι βλέπεις στο βάθος της κουκούλας. Το χέρι του είναι κρύο και τα ράσα του είναι μαύρα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το παγωμένο χέρι συνεχίζει να με πιέζει και βγάζω μια μικρή κραυγή πόνου. Κλείνω τα μάτια και ακούω ένα δυνατό θόρυβο. Όπως τα ανοίγω βλέπω το ρασοφόρο να πέφτει πάνω μου. Βρίσκομαι στο έδαφος με το ρασοφόρο να με έχει πλακώσει και είμαι ανήμπορος να κουνηθώ. Ούτε αυτός κουνιέται. Τι στο διάολο γίνεται??? Κουνάω λίγο το κεφάλι μου και ξαφνικά βλέπω από πάνω μου την Α. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">- πάρτον από πάνω μου σε παρακαλώ. Κοντεύω να σκάσω!!!! Είναι θεόβαρος. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-περίμενε <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>. Ξέρεις δεν είναι εύκολο</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο ρασοφόρος αρχίζει να κουνιέται και η Α με το που το καταλαβαίνει αρχίζει να το χτυπάει με τη σαγιονάρα της στο κεφάλι. Ο ρασοφόρος δείχνει να ενοχλείται και προσπαθεί με το ένα χέρι του να πιάσει τη σαγιονάρα και με το άλλο μου πιέζει το πρόσωπο. Η κατάσταση είναι πολύ ενοχλητική και φωνάζω στην Α</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-για όνομα του θεού, βρες κάτι πιο βαρύ!!!!! Με τι τον χτύπησες πριν?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-με ένα ξύλο αλλά δεν το βρίσκω τώρα !!!!το πέταξα</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-καβάλησέ τον και τράβα του το κεφάλι προς τα πίσω μέχρι να κάνει κρακ.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στο σημείο αυτό ο ρασοφόρος γυρνάει και με κοιτάει γουρλώνοντας τα μαύρα του μάτια και η Α βρίσκει ευκαιρία να πηδήξει πάνω του. Του τραβάει το κεφάλι αλλά δεν γίνεται τίποτα. Ο ρασοφόρος δεν κουνιέται.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-πιο δυνατά , πιο δυνατά!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-προσπαθώ <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><span lang="EN-US"> </span>αλλά δεν τα καταφέρνω..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τράβα του τα μαλλιά!!!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ευτυχώς η Α υπακούει και ο ρασοφόρος αρχίζει να μουγκρίζει. Η Α τραβάει με δύναμη και αυτός σιγά σιγά σηκώνεται προς τα πίσω και με απελευθερώνει σταδιακά. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έχω σχεδόν απεγκλωβιστεί και τότε η Α αφήνει απότομα τα μαλλιά του ρασοφόρου ο οποίος σκαει με δύναμη στο έδαφος και σταματάει επιτέλους να κινείται. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κοιταζόμαστε με την Α ανακουφισμένοι. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-φοβήθηκες <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ε, λιγάκι....τι λιγάκι δηλαδή.......πολύ φοβήθηκα</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-έλα δεν πειράζει. Μια χαρά τα πήγες.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τέλωσπάντων....πάμε να φύγουμε?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τι? Δεν θα συνεχίσεις??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-μα τι λες!!!!!! Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν αγριέψει λίγο. Που να παω μετά από αυτό!!!! άσε που από στιγμή σε στιγμή θα συνέλθει αυτός εκεί και δεν νομίζω να χαρεί ιδιαίτερα αν μας βρει εδώ.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-έλα <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>, αυτή είναι η μεγαλύτερη περιπέτεια σου. Μην τα παρατάς τόσο εύκολα. Είναι δύσκολα αλλά θα είναι μαγικά!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν ξέρω.....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν θα είσαι μόνος σου....θα έχεις και βοήθεια.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-θα έρθεις μαζί μου????????????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-όχι εγώ.....αυτοί...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Με μια κίνηση βγάζει από την τσέπη της δυο αντικείμενα. Το ένα το ξέρω καλά. Είναι<span style=""> </span>ο <span style="" lang="EN-US">Bizzis</span>. Η μασκότ μου. Το άλλο δεν το έχω ξαναδεί. Είναι ένα μικρό ξύλινο βατραχάκι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Αυτός εδώ είναι ο <span style="" lang="EN-US">Frogo</span>….όποτε κινδυνεύεις θα του τρίβεις την κοιλιά και θα του ζητάς βοήθεια. Θα σκέφτεσαι ποιος θα μπορούσε να σε βοηθήσει και θα το λες στον <span style="" lang="EN-US">frogo</span> και αυτός θα τον φωνάζει. Καλή τύχη <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>……<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Χαζεύω την Α όπως απομακρύνεται και κρατάω σφιχτά στα χέρια μου τον <span style="" lang="EN-US">bizzy</span><span lang="EN-US"> </span>και τον <span style="" lang="EN-US">frogo</span>. Πίσω μου ακούω μια πόρτα να ανοίγει και μια μορφή ξεπροβάλει στο κατώφλι. παίρνω μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να περπατάω προς την πόρτα....... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115221420969543606?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1151867624187451152006-07-02T22:11:00.000+03:002006-07-02T22:17:10.443+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/176198709_e12c9234da.1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/176198709_e12c9234da.1.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Times New Roman;">Παρασκευή απόγευμα και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Δουλειά δεν έχουμε και απλά περιμένω να περάσει η ώρα για να φύγω. Με χωρίζουν 506 χιλιόμετρα από τον προορισμό μου. Κατά τις 6 μου λένε φύγε. Δεν περπατάω...πετάω. </span> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Τράπεζα, βενζινάδικο και έφυγα. Έξω βράζει ο τόπος. 39 βαθμούς δείχνει το θερμόμετρο. Είμαι τόσο χαρούμενος που φεύγω από το καμίνι της Αθήνας. Βγαίνω Αττική Οδό ανοίγω τα παράθυρα, και τη μουσική και φοράω το πιο τεράστιο χαμόγελο που υπάρχει. 2 χιλιόμετρα πιο κάτω θα ξανακλείσω τα παράθυρα, θα χαμηλώσω τη μουσική και βγάλω το χαμόγελο. Η μικρή λεπτομέρεια που μου ξέφυγε είναι ότι δεν είμαι ο μόνος που φεύγει από την Αθήνα. Φεύγουν και άλλοι.....πολλοί. καμιά ώρα αργότερα με την ψυχολογία σμπαράλια από την κίνηση καταφέρνω να βγω από την Αθήνα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ξέχασα να σου πω ότι εδώ και ένα χρόνο έχει χαλάσει το <span style="" lang="EN-US">cd</span><span lang="EN-US"> </span>στο αμάξι και ακόμα δεν το έχω φτιάξει. 4 ώρες <span style="" lang="EN-US">local</span><span lang="EN-US"> </span>σταθμούς. Είμαι έτοιμος για όλα. Πιο πολύ μου αρέσουν οι ντόπιες διαφημίσεις. Δεν θα σου πω καμία που άκουσα και ας ήταν αστείες. Να κάνεις και εσύ τη διαδρομή χωρίς <span style="" lang="EN-US">cd</span><span lang="EN-US"> </span>για να τις ακούσεις. Να δεις τη γλύκα. Όλα τα άκουσα σε 4 ώρες. <span style="" lang="EN-US">House</span><span lang="EN-US"> </span>του 90, 80’<span style="" lang="EN-US">s</span>, σκυλάδικα, σκυλοπόπ, κλαρίνα και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Πλάκα είχε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Περνώντας το θεσσαλικό κάμπο πέφτει ο ήλιος και τα χρώματα ανακατεύονται μεταξύ τους και με κάνουν να τα χαζεύω. Ωραίος ο κάμπος το σούρουπο. Λίγο αργότερα αρχίζουν αστραπές και βροντές. Ο ουρανός σχίζεται στη μέση από αστραπές και αρχίζει να βρέχει. Ωραία σκέφτομαι, ξεκίνησε ο εβραίος να πάει στο παζάρι ημέρα Σάββατο......παρόλα αυτά το διασκεδάζω και συνεχίζω. Ούτως ή άλλως αυτή δεν είναι μια απλή εκδρομή. Ανεβαίνω αποκλειστικά για να δω τον κωλόγερο που έχει επιστρέψει Θεσσαλονίκη και με περιμένει. Όπως κατάλαβες θα έχουμε συναπάντημα κωλώγερων μιας και εγώ δεν πάω πίσω. Μια από τα ίδια είμαι. Κωλόγερος με τη βούλα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Λίγο μετά τις 11 μπαίνω Θεσσαλονίκη, αρπάζω τον κωλόγερο από το σπίτι και πάμε για ψυχαναγκαστικό-ηρωικό ποτό. Φυσικά δεν θα αντέξουμε πολύ και σύντομα θα αποχωρήσουμε. Η πόλη είναι άδεια. Μάλλον έχουν πάει όλοι Χαλκιδική. Καλύτερα όμως γιατί δεν είχα όρεξη για βαβούρα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Το Σάββατο οι παραλίες μας περιμένουν. Ο κωλόγερος μου λεει ότι θα πάμε σε μια που δεν έχει κόσμο και εγώ σκέφτομαι αν το γύρισε ξαφνικά και θέλει να με ξεμοναχιάσει. Κωλόγερος και <span style="" lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>θα ήταν <span style="" lang="EN-US">too</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">much</span>. Μην σου λεω τώρα που ακριβώς πήγαμε. Όπου και να πήγαμε ωραία ήταν.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style=""> </span>Η γκρίνια πάει σύννεφο. Γκρινιάζει ο κωλόγερος γκρινιάζει και ο <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>. Αν υπήρχε και 3^ος μαζί μας θα είχε φρίξει. Ακόμα θα έτρεχε. Αλλά εμείς το διασκεδάζουμε. <span style=""> </span>Στην παραλία έχει κόσμο τελικά αλλά είναι μια χαρά. Στρατοπεδεύουμε και χυνόμαστε στην άμμο. Τριγύρω παιδάκια και οικογένειες κυριαρχούν στο χώρο. Αθάνατη ελληνική οικογένεια λεει ο κωλόγερος και δεν έχει καθόλου άδικο. Τόσες δεκαετίες <span style="" lang="EN-US">evolution</span><span lang="EN-US"> </span>και η ελληνική οικογένεια παραμένει ίδια και απαράλλαχτη όταν βρεθεί στην παραλία. Ομπρέλες, καρεκλάκια, στρώματα, κουβαδάκια, μπρατσάκια, φαγητά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Οι μαμάδες σε μια κατάσταση υστερίας φωνάζουν στα πιτσιρίκια να βγουν από την θάλασσα αλλά αυτά τις γράφουν. Και εκεί είναι που η υστερία γυρνάει στους μπαμπάδες που κάθονται με απάθεια και λιάζονται. Και εκεί που οι γονείς αρχίζουν να τσακώνονται μεταξύ τους, εγώ χαζεύω τα παιδάκια στη θάλασσα που όσο πάνε και απομακρύνονται με τα στρώματα τους προς την άλλη άκρη της παραλίας. Σηκώνω το χέρι και τα χαιρετάω όπως τα παρασύρει ο αέρας. Οι γονείς σταματάνε να τσακώνονται και κοιτάζουν να δουν ποιον χαιρετάω στη θάλασσα. Έντρομοι βλέπουν τα αγγελούδια τους να απομακρύνονται. Τότε είναι που οι μανάδες ουρλιάζουν ακόμα πιο υστερικά και οι μπαμπάδες αναλαμβάνουν ρόλο <span style="" lang="EN-US">Baywatch</span>. Τύφλα<span style=""> </span>να έχει ο <span style="" lang="EN-US">Mich</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bukanan</span>. Τα περιττά κιλά και οι μεγάλες κοιλιές δυσχεραίνουν το έργο της διάσωσης αλλά δεν έχει σημασία γιατί τα παιδάκια ύστερα από λίγο θα βγουν από μόνα τους στην ακτή. Όπως κατάλαβες τσάμπα φασαρία έγινε αλλά τι να πεις... ο κωλόγερος χειροκροτάει ενθουσιασμένος για την επιτυχή έκβαση και οι μπαμπάδες βγαίνουν από τη θάλασσα κοντεύοντας να πάθουν καρδιακό επεισόδιο από το υπερβολικό κολύμπι. Τέλος καλό όλα καλά.<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Το βράδυ μας βρίσκει κομματιασμένους στη Θεσσαλονίκη να προσπαθούμε να συνέλθουμε από την κούραση και να βγούμε για ποτά. Έχουμε υποσχεθεί στους εαυτούς μας κραιπάλες. Παίρνουμε ταξί γιατί δεν αντέχω να οδηγήσω άλλο. Ο ταξιτζής είναι μορφή. 19 στα 20 αδύνατος, φοράει γυαλία και έχει μακρύ ίσιο μαλλί και μούσι. Είναι η 2^η φορά που οδηγεί το ταξί και δεν έχει ιδέα από δρόμους. Εγώ κάθομαι πίσω με την Κ και με έχει πιάσει νευρικό γέλιο. Στρίβει παντού λάθος, πετάει επικές ατάκες, βάζει όπισθεν σε κεντρικούς δρόμους, κάνει άσκοπες μανούβρες και μας ρωτάει συνέχεια πως να βγει στο κέντρο. Σκέφτομαι ότι αν είχα πάρει μόνος μου το ταξί έτσι άσχετος που είμαι με τους δρόμους εκεί πάνω αντί για κέντρο Θεσσαλονίκης θα είχαμε φτάσει στην Κατερίνη.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Αλήθεια σου λεω, γέλασα με την καρδιά μου με τον <span style="" lang="EN-US">rooky</span><span lang="EN-US"> </span>ταξιτζή. Στο τέλος αντί για 3.10 ευρω μας πήρε μόνο 3 επειδή λεει τη μισή δουλειά την κάναμε εμείς. Ο κωλόγερος για να τον εμψυχώσει του λεει ότι τα πήγε μια χαρά και ότι δεν πρέπει να το βάλει κάτω. Δεν πρέπει να τα παρατήσει. Δεν θα μάθουμε ποτέ άμα τα παράτησε αλλά σίγουρα ο κωλόγερος πρέπει να αποτέλεσε μορφή έμπνευσης για το νεαρό επίδοξο ταξιτζή. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Η πόλη είναι νεκρή. Κυκλοφορούν μόνο γυναίκες στους δρόμους μιας και οι άντρες βλέπουν την Βραζιλία στο μουντιάλ. Μετά από λίγο θα σκεφτούμε αντρικά, θα μας πιάσουν οι τύψεις και θα αναζητήσουμε τηλεόραση για να δούμε και εμείς το 2^ο ημίχρονο. Όπως χαζεύουμε το παιχνίδι συνειδητοποιούμε ότι δεν υποστηρίζουμε κανένα, θα αρχίσουμε να βαριόμαστε και θα παρακαλάμε να μην παει παράταση γιατί αυτό θα μας κρατούσε εκεί για τουλάχιστον 30 λεπτά ακόμα. Και ξέρεις είμαστε ψυχαναγκαστικοί εμείς και δεν θα μπορούσαμε να φύγουμε. Θα έπρεπε να το δούμε όλο. Ευτυχώς δεν είχε παράταση και φεύγουμε τρέχοντας για τα διπλανά μπαρ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Κόσμος πάει και έρχεται τριγύρω, γνωστοί, φίλοι, άγνωστοι. Η Ν. στη μουσική παίζει παπάδες και εμείς πέφτουμε με τα μούτρα στο αλκοόλ. Η γκαρσόνα έρχεται κάθε τρεις και λίγο και μας χαμογελάει συνέχεια. Ο κωλόγερος είναι ενθουσιασμένος μαζί της και εγώ παρόλη την κούρασή μου της χαρίζω ηλίθια χαμόγελα που είναι αποτέλεσμα της κούρασης και των ποτών. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Δεν έχω ιδέα τι λέγαμε με τον κωλόγερο τόσες ώρες αλλά θυμάμαι ότι γελούσαμε ασταμάτητα. Ατάκες φεύγανε διαρκώς, οι οποίες σταδιακά γίνονταν σλόγκαν και επαναλαμβάνονταν. Τα διπλανά κοριτσάκια βαριούνται και έχουν στήσει αυτί για να ακούσουν τι λέμε και γελάμε σαν χάχες. Και ύστερα από λίγο γελάνε και αυτές μαζί μας.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Έχει έρθει η ώρα να γνωρίσω το συγκρότημα του κωλόγερου. Φύγαμε μου λεει. Πάμε να γνωρίσεις τους <span style="" lang="EN-US">Gorsky</span>. Οι <span style="" lang="EN-US">Gorsky</span> είναι περίεργοι τύποι. Είναι χαμένοι στη μουσική τους και που τους χάνεις, που τους βρίσκεις αυτοί κρατάνε ένα όργανο στο χέρι και παλεύουν να βγάλουνε κομμάτια. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Φτάνουμε στο αυτοσχέδιο <span style="" lang="EN-US">studio</span><span lang="EN-US"> </span>σε μια πολυκατοικία στη Ναβαρίνου. Είναι το περιβόητο σπίτι της «γιαγιάς». Δεν θα σου πω την ιστορία του σπιτιού αλλά θα με θυμηθείς όταν βρεθείς στη Ναβαρίνου να περπατάς και θα ακούσεις κιθάρες και άλλα όργανα να παίζουν <span style="" lang="EN-US">Live</span>. Θυμήσου να κοιτάξεις στο μπαλκόνι του 1^ου ορόφου και τότε μπορεί και να δεις κανά δυο από τους <span style="" lang="EN-US">Gorsky</span> να προβάρουν. <span style="" lang="EN-US">Granny</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Records</span>…..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Περπατάω στους άδειους δρόμους του κέντρου σχεδόν μηχανικά. Είμαι πτώμα αλλά συνεχίζω. Μέχρι να αποφασίσουν οι <span style="" lang="EN-US">Gorsky</span><span lang="EN-US"> </span>και ο κωλόγερος που θα πάμε για ποτά εγώ θα έχω καταρρεύσει. Για να καταλάβεις θα πάνε σε 2-3 μαγαζιά στα οποία δεν θα κάτσουνε καθόλου και θα καταλήξουν στο <span style="" lang="EN-US">residents</span><span lang="EN-US"> </span>όπου είναι το στέκι τους. Ο Κωλόγερος μου εξηγεί ότι κάθε φορά γίνεται η ίδια ιστορία. Προσπαθούν να πάνε σε άλλα μαγαζιά αλλά δεν τα καταφέρνουν και καταλήγουν πάντα στο ίδιο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Γύρω στις 3 έχουμε βρεθεί στην παραλία. Χαζεύω τα καράβια που παίζουν μουσική και κάνουν βόλτες στο Θερμαϊκό. Αν μπούμε σε ένα από αυτά θα κάνουμε τουλάχιστον 45λεπτά υποχρεωτική βόλτα. Και μόνο στην ιδέα ανατριχιάζω και κουράζομαι προκαταβολικά. Ο κωλόγερος έχει απορήσει μαζί μου. Με κοιτάζει με έκπληξη και μου εκμυστηρεύεται ότι έχω γίνει χειρότερος και από αυτόν. Χαμογελάω περήφανος και τον πείθω να ανεβούμε προς το κέντρο και να κάτσουμε κάπου επιτέλους. Όπως ανεβαίνουμε τον παραλιακό δρόμο ακούγεται δυνατή μουσική από μια παρέα περίεργων τύπων: </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><i style=""><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></i></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><i style=""><span style="font-family:Times New Roman;">όπου και αν πας, όπου και αν πας <o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><i style=""><span style="font-family:Times New Roman;">εδώ παπάς, εκεί παπάς<o:p></o:p></span></i></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Οι περίεργοι τύποι είναι 4 μεθυσμένοι πενηντάρηδες που ενώ παραπαίουν ρίχνουν στροφές και τραγουδάνε τους ήχους που βγαίνουν από το μικρό αλλά θορυβώδες <span style="" lang="EN-US">stereo</span>. <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ο κωλόγερος με κοιτάζει για λίγο και μου λεει: </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">- Ορίστε, για να μην γκρινιάζεις...... όλοι για το <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>σου δουλεύουνε. Πάρε να έχεις υλικό.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style=""> </span>Χαμογελάω και εγώ και προχωράω σιγοτραγουδώντας:</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><i style=""><span style="font-family:Times New Roman;">όπου και αν πας, όπου και αν πας <o:p></o:p></span></i></p> <i style=""><span style="font-family:Times New Roman;">εδώ παπάς, εκεί παπάς........................</span></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115186762418745115?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1151502858024549722006-06-28T16:50:00.000+03:002006-06-28T16:58:45.080+03:00<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/elf3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/elf3.jpg" border="0" /></a><br />Μια μυθική υπόσταση εισέρχεται στο blog. Φήμες λένε ότι βγαίνει τα βράδια και περιφέρεται στις μεγαλουπόλεις. Μεταξύ Gotham City και Μetropolis, ανάμεσα στις λίμνες και στις θάλασσες, σε ένα φανταστικό ασανσέρ ανεβοκατεβαίνει στη Μέση Γη, διακτινίζεται στα αστέρια και κοροϊδεύει τους κομήτες. Αυθαδιάζει και σου βγάζει τη γλώσσα. Σκέφτεται και σε πειράζει. Σε αγνοεί και σε εμπνέει. Σε αγκαλιάζει, σου δίνει ένα φιλί και μετά σε χαστουκίζει απαλά.<br />Σου γαργαλάει τη μασχάλη και σου τραβάει τα μαλλιά. Τρέχει παλαβά δεξιά αριστερά και σε ζαλίζει. Φυσάει μέσα στο αυτί σου και εξαφανίζεται. Και αφού τα κάνει όλα αυτά κάθεται πολύ σοβαρά απέναντι σου με ύφος σχεδόν επιπλητικό και σου κάνει υποδείξεις. Kαι εσύ υπακούς έκπληκτος με τον εαυτό σου.<br />Το ξωτικό δεν είναι απλή ιστορία. Είναι Master of Transforming. Αποκλείεται να μην το αναγνωρίσεις. Είναι ο αέρας που φυσάει και σε ανατριχιάζει . Είναι τα σύννεφα που παίρνουν σκανταλιάρικα σχήματα και κινούνται άναρχα. Είναι ο άνθρωπος που μελαγχολεί και στάζει δάκρυα. Που ερωτεύεται και γελάει. Που ονειρεύεται και πετάει.<br /><br />Προσεχώς ..........in Disorder. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115150285802454972?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1151435608669007512006-06-27T22:10:00.000+03:002006-06-27T22:13:28.690+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/mem.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/mem.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στα χρονικά της ανθρωπότητας έχουν υπάρξει πολλά διάσημα ζευγάρια και ομάδες. Καμία όμως δεν είχε το όνομα του τίτλου, «οι τρεις κοντοί». Στο άκουσμα και μόνο μπορεί να γελάσεις αλλά δεν είναι καθόλου για γέλια. Στη θέα τους θα γελάσεις σίγουρα αλλά άμα τους παρατηρήσεις στο πρόσωπο θα σου κοπούν τα γέλια και θα σοβαρέψεις απότομα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Εγώ δεν τους ήξερα ώσπου τους είδα τις προάλλες μπροστά μου. Σηκώθηκαν από το τραπέζι και μόνο τότε τους παρατήρησα. Είχαν όλοι σχεδόν το ίδιο ύψος. Ο πρώτος είχε περιφερειακά μαλλί φουντωτό και στη μέση καράφλα. Το μαλλί ήταν τόσο φουντωτό και σε συνδυασμό με τα περίεργα γυαλιά του τον καθιστούσαν την πιο ενδιαφέρουσα μορφή από τους τρεις. Ο 2^ος κοντός είχε γκρι μαλλί και πολύ σκληρά χαρακτηριστικά. Ο 3^ος είχε μια αστεία φάτσα που ήταν οριακά να θεωρηθεί παρανοϊκή και περπατούσε με ένα περίεργο βηματισμό σέρνοντας ουσιαστικά το δεξί του πόδι πίσω από το άλλο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και με το που τους είδα με μαγνήτισαν και αφού τους χάζεψα να ξεμακραίνουν έπιασα τον κουτσομπόλη ταβερνιάρη και μαζί με το λογαριασμό τον ρώτησα για την κοντή τριάδα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο ταβερνιάρης στο άκουσμα της ερώτησης πήρε μια περίεργη φάτσα. Με κοίταξε καχύποπτα και με ύφος που δεν σήκωνε πολλά μου είπε:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-αμα θες να μάθεις για αυτούς δεν έχεις παρά να τους ακολουθήσεις...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ε, καλά δεν καίγομαι και τόσο....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-καίγεσαι.....καίγεσαι και το ξέρεις....αλλιώς δεν θα με ρώταγες εμένα που ούτε καν με ξέρεις..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-καίγομαι ρε πούστη μου.......αλήθεια λες.....τι χρωστάω?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δώσε 10 και φύγε τρέχοντας να τους προλάβεις. Και να μην τους μιλήσεις μέχρι να σου μιλήσουν αυτοί. Απλά ακολούθησε τους. Σαν να μην υπάρχεις......άμα σου βαστάει δηλαδή...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-έλα μωρέ, τι «άμα μου βαστάει» σιγά τώρα, τρεις κοντοί είναι. Τι θα μου κάνουν. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στο σημείο αυτό τα διπλανά τραπέζια σταμάτησαν να μιλάνε και γύρισαν και με κοίταξαν με διάφορα βλέμματα. Το κλίμα δεν με σήκωνε και έτσι πλήρωσα και έφυγα ανοίγοντας βήμα ταχύ για να προλάβω την μικρή ομάδα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Επιτέλους είχα βρει μια καινούρια περιπέτεια. Τις καταλαβαίνω εγώ τις περιπέτειες. Τις μυρίζομαι. Και όποτε ξεχνιέμαι λίγο τότε είναι που βρίσκομαι μπλεγμένος σε μια. Έτσι και τώρα ακολουθούσα τις 3 φιγούρες σαν υπνωτισμένος.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τα σενάρια έδιναν και έπαιρναν στο μυαλό μου. Μήπως είναι εξωγήινοι? Μπα πολύ <span style="" lang="EN-US">Hollywood</span><span lang="EN-US"> </span>θα ήταν κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί όμως, κάτι μυστήριο θα έχουν. Κάτι θα κρύβεται πίσω από αυτά <span style=""> </span>μικροσκοπικά πλάσματα. <span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Όσο περνούσε η ώρα τόσο απομακρυνόμασταν από την ταβέρνα. Στην αρχή χαιρόμουνα που πήρα την απόφαση και κάθισα σε εκείνη την ταβέρνα με τις τεράστιες λεύκες και το μικρό εκκλησάκι δίπλα. Καθώς όμως απομακρυνόμουνα είχα αρχίσει να νιώθω άβολα. Δεν φοβόμουνα ακριβώς αλλά ένιωθα την αδρεναλίνη μου να ανεβαίνει.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ύστερα από λίγο πλησιάζαμε τη θάλασσα. Δεν θυμάμαι πόση ώρα περπατούσαμε. Θυμάμαι μόνο ότι κλωτσούσα πέτρες και σφύριζα εύθυμους σκοπούς για να ξεχαστώ και να μην φοβάμαι. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στη θάλασσα το μικρό κομβόι σταματάει. Τους έχω πλησιάσει πια αρκετά. Είμαι στα 10 μέτρα. Αυτοί με έχουν δει αλλά δεν μου δίνουν σημασία. Ο ένας τραβάει μια βάρκα από το σκοινί. Η βάρκα πλησιάζει στη στεριά και αρχίζουν να μπαίνουν ένας ένας σταδιακά. Αυτό ήταν σκέφτομαι. Πάει τελείωσε έτσι άδοξα η περιπέτεια μου. Εδώ οι δρόμοι μας χωρίζουν. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και εκεί που κάθομαι απογοητευμένος και τα σκέφτομαι όλα αυτά τους βλέπω να με κοιτάνε και οι τρεις επίμονα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-θα έρθεις??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι, ναι...έρχομαι</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">και με ένα σάλτο βρίσκομαι και εγώ στη βάρκα τους.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο κοντός με τον περίεργο βηματισμό βάζει μπροστά τη μηχανή ενώ ο κοντός με το περίεργο μαλλί (που κάνει το κεφάλι του να μοιάζει με δορυφόρο) έχει κάτσει στην πλώρη και κοιτάζει μπροστά. Ο κοντός με τη σκληρή φάτσα κάθεται στη μέση δίπλα μου και με κοιτάζει όπως αρχίζουμε να πλέουμε. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Νιώθω αμήχανα. Πολύ αμήχανα. Κανείς τους δεν μιλάει</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-θα αργήσουμε πολύ??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-...................</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-άμα είναι να αργήσουμε,......καλύτερα να κατέβω εγώ. Έχω και δουλειά αύριο......</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">τίποτα. Καμία απάντηση. Καλά σκάω. Δεν μιλάω άλλο. Ας αφεθώ να δω που θα με βγάλει αυτή η ιστορία. Σκέφτομαι ότι το πιο πιθανό είναι να με σφάξουν στο γόνατο και να με κάνουν τροφή για τα ψάρια. Όσο περνάει η ώρα σκέφτομαι ότι μπορεί να μεταμορφωθούν σε μικρά τέρατα με τεράστια κοφτερά δόντια και να με ξεσκίσουν. Αλλά τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Απλά ξεμακραίναμε από την ακτή και<span style=""> </span>χανόμασταν στα σκοτάδια της θάλασσας. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Λίγη ώρα αργότερα ο δορυφόρος κοντός γυρνάει προς το μέρος μου και μου λεει με ήρεμο ύφος:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Μην φοβάσαι <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Που ξέρεις το όνομα μου???????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Είναι δυνατόν να μην ξέρω τον άνθρωπο Βολίδα?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-Ναι....η αλήθεια είναι ότι ήμουνα διάσημος.....αλλά αυτό είναι πολλά χρόνια πριν. Που με θυμήθηκες!!!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν έχει σημασία αυτό.......τι θες να μάθεις <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>? Γιατί μας ακολούθησες?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-.......δεν....εγώ δεν.......ο ταβερνιάρης μου είπε να σας ακολουθήσω......αλήθεια που πάμε τώρα?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-σε ένα νησί πάμε. Ένα μικρό νησάκι εδώ δίπλα. Όχι πολύ μακριά. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-μήπως είστε πειρατές?? Είχα δει μικρός το <span style="" lang="EN-US">goonies</span><span lang="EN-US"> </span>και πολύ θα μου άρεσε να κάναμε κάτι τέτοιο.....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-χαχαχαχα όχι <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>. Δεν είμαστε πειρατές.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-κάτι περίεργο όμως γίνεται ε??? Κάτι κανονίζετε, να, τώρα μου ήρθε στο μυαλό μου ο Βαρώνος Μυνχάουζεν που είχα δει μικρός. Μήπως είστε κάτι τέτοιο??</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-όχι ούτε κάτι τέτοιο είμαστε, ούτε με την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων έχουμε σχέση ούτε με τη χιονάτη, ούτε με τον <span style="" lang="EN-US">Mickey</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Mouse</span>.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-χμμ....καλύτερα. δεν θα μου άρεσε τίποτα από τα παραπάνω......αργούμε να φτάσουμε στο νησί???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">- σε λίγο....σε λίγο. Μην είσαι ανυπόμονος.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Λίγη ώρα αργότερα φτάναμε σε ένα μικρό όρμο. Ενα μικροσκοπικό λιμανάκι με μια πολύ μικρή είσοδο που όταν την περνούσες εμφανιζόταν ένας μεγαλύτερος κόλπος. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αφού δέσαμε σε μια ξύλινη προβλήτα κατεβήκαμε όλοι από τη βάρκα και αρχίσαμε να περπατάμε προς τα πάνω. Γύρω υπήρχαν ελιές, πεύκα και δάφνες. Μου φάνηκε πολύ περίεργος ο συνδυασμός αυτός αλλά δεν σχολίασα και συνέχισα να περπατάω. Πιο ψηλά ξεπρόβαλε ένας φάρος. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Περπατούσαμε ώρα αλλά δεν πλησιάζαμε το φάρο. Άρχισα να κουράζομαι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τόση ώρα περπατάμε και όλο στο ίδιο σημείο σημείο νιώθω ότι είμαστε.....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν είναι εύκολο <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><span lang="EN-US"> </span>να φτάσεις εκεί πάνω. Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ. Ειδικά εσύ.....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-και γιατί ειδικά εγώ???? Άλλοι δηλαδή φτάνουν πιο γρήγορα???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-κάποιοι με το που πατάνε το πόδι τους στο λιμάνι ρίχνουν ένα πήδο και βρίσκονται αμέσως στο φάρο.....εσύ όμως όχι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δηλαδή εγώ είμαι κορόιδο? Τι είμαι? Ανίκανος????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-εσύ είσαι αλλιώς......και δεν είσαι ο μόνος.....είναι και άλλοι σαν και σένα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πρέπει να έχουν περάσει ώρες και η συντροφιά μας έχει πλησιάσει ελάχιστα στο φάρο. Νιώθω σχεδόν εξαντλημένος. Σκέφτομαι να τα παρατήσω. Νομίζω ότι δεν έχει νόημα να προσπαθώ άλλο. Άσε που δεν ξέρω αν θέλω όντως να φτάσω στο φάρο. Στην αρχή ήθελα. Τώρα δεν είμαι σίγουρος. Κάθομαι για λίγο κάτω.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο αστείος κοντός έρχεται δίπλα μου. Αρχίζει να μιλάει ακατάπαυστα και να λεει διάφορα. Μιλάει γρήγορα και για πολύ ώρα. Κάποια από αυτά που λεει με κάνουν και γελάω. Άλλα είναι απλά χαζά και αδιάφορα. Του απαντάω και εγώ με πειράγματα και ατάκες.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πιο δίπλα ο κοντός με την σκληρή φάτσα μας κοιτάζει βλοσυρά και κουνάει το κεφάλι του σχεδόν απαξιωτικά. Το βλέμμα του κουβαλάει μια απέχθεια και σχεδόν με εκνευρίζει. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-γιατί κοιτάς έτσι?? Τι διάολο θες?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν θες να φτάσεις στο φάρο....αυτό σκέφτομαι. Αντί να προσπαθείς να ανέβεις κάθεσαι και χασομεράς με τον άλλο λέγοντας βλακείες.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-όντως μπορεί και να μην θέλω να φτάσω, τόση ώρα προσπαθώ και δεν τα καταφέρνω. Άσε που τώρα που κάθομαι και γελάω περνάω πολύ καλύτερα από το να περπατούσα μέχρι εκεί πάνω.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τότε πετάγεται ο δορυφόρος κοντός και μας διακόπτει.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ηρεμήστε και οι δύο......<span style="" lang="EN-US">Graoutso</span>, το ξέρω ότι είναι δύσκολο να φτάσεις εκεί πάνω αλλά πρέπει να προσπαθήσεις.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-μα γιατί? Δεν είμαι καθόλου περίεργος να δω τι έχει εκεί πάνω. Ένα φάρο βλέπω μόνο. Άλλωστε τι το τόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει εκεί πάνω? Μπορείτε να ανεβείτε εσείς και εγώ θα σας περιμένω...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-χωρίς εσένα δεν μπορούμε να ανεβούμε <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>.Δεν έχει νόημα.....έλα σήκω. Δεν είναι μακριά θα δεις. Και όταν φτάσουμε πρέπει να είσαι δυνατός. Θα δεις διάφορα εκεί.......</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">τα λόγια του ακούστηκαν κάπως στο μυαλό μου. Με υπέβαλαν. Σηκώθηκα με αργές κινήσεις και άρχισα να περπατάω. Τα πόδια μου ήταν βαριά αλλά δεν σταματούσα να περπατάω. Και ύστερα από λίγο έβλεπα τον φάρο να έρχεται όλο και πιο κοντά. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο φάρος ήταν σχεδόν ερειπωμένος. Είχε διάφορα μικρά χαλάσματα απ’όπου όμως έβγαινε ένα δυνατό φως. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είχαμε φτάσει πια απέξω. Είμαι κατάκοπος. Οι τρεις κοντοί σιγοστέκονται απέναντι μου σαν να μου δείχνουν τον δρόμο προς την πόρτα. Έχω καταλάβει ότι θα μπω μόνος μου στο φάρο. Ξανακοιτάζω τους τρεις κοντούς. Είναι περίεργο αλλά έχω ένα αίσθημα οικειότητας απέναντι τους. Μου θυμίζουν κάτι γνώριμο. Κάτι τόσο κοντινό που όμως αδυνατώ να ορίσω. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Προχωράω προς την πόρτα. Την σπρώχνω άψυχα και αυτή δεν ανοίγει. Κοιτάζω το δορυφόρο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ξαναπροσπάθησε <span style="" lang="EN-US">graoutso</span>….δείξε θάρρος....πρέπει να μπεις εκεί μέσα. Πρέπει να τα αντιμετωπίσεις αυτά που θα δεις.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ξαναγυρνάω προς την πόρτα και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Απλώνω το χέρι στην πόρτα σφίγγω τα δόντια, κλείνω τα μάτια<span style=""> </span>και βάζω όλη μου την δύναμη. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η πόρτα ανοίγει και ξαφνικά νιώθω να με ρουφάει κάτι προς τα μέσα. Ανοίγω τα μάτια και σχεδόν τυφλώνομαι από το φως. Αιωρούμαι και τα πάντα γύρω μου τρέχουν σαν τρελά. Εικόνες, μορφές, αντικείμενα. Τα βλέπω όλα. Όλη μου τη ζωή να τρέχει άναρχα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Δεν τολμάω να κουνηθώ. Ζαλίζομαι αλλά δεν κλείνω τα μάτια. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Απλά παρατηρώ ότι προλαβαίνω να δω. Αναμνήσεις ξεχασμένες περνάνε η μια μετά την άλλη. Σαν να με κοροιδεύουν, σαν να προσπαθούν να με εκδικηθούν που τις ξέχασα. Δεν προλαβαίνουν όμως να το κάνουν. Εξοστρακίζονται από άλλες αναμνήσεις και αυτές με τη σειρά τους από άλλες. Όμορφες άσχημες, δεν έχει σημασία. Το κοινό τους σημείο είναι ότι έχουν ξεχαστεί. Παλεύουν να βρουν υπόσταση και να σταθούν όσο το δυνατόν περισσότερο μπροστά μου. Να ξεφύγουν από το άπειρο και να εδραιωθούν. Κάποιες θα τα καταφέρουν και κάποιες όχι. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έχω εξαντληθεί. Κλείνω τα μάτια και όλα τελειώνουν. Το φως σβήνει. θολούρα πάλι..............</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Τελικά είναι αλήθεια. Ξεχνάω εύκολα και θυμάμαι δύσκολα. Και δεν με ενοχλεί σχεδόν καθόλου αυτό. Και όσο δεν υπάρχει φάρος τόσο δεν υπάρχει πρόβλημα. Και οι κοντοί θα υπάρχουν πάντα να σου τα θυμίζουν όλα αυτά όταν εσύ και εγώ τα ξεχνάμε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Εις μνήμην της μνήμης<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115143560866900751?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150813685038707972006-06-20T17:24:00.000+03:002006-06-20T17:28:05.053+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/farside_apollo16.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/farside_apollo16.jpg" border="0" /></a><br />Γενικά δεν μου αρέσουν οι συναυλίες. Ταλαιπωρούμαι. Γκρινιάζω. Δεν αντέχω τις ουρές, τις ορθοστασίες. Μου φαίνεται βουνό όλη αυτή η ιστορία. Μην προσπαθήσεις να το αναλύσεις ή να με πείσεις για το αντίθετο. Είμαι περίεργος άνθρωπος εγώ. Όχι πως έχει σημασία απλά να, χτες έπρεπε να πάω. Είναι κάποιοι δίσκοι στη ζωή σου που είναι κομμάτι σου. Είναι μέρος σου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να πάω. Και ας ήταν τέρμα θεού.<br />Αυτοκίνητα παντού. Κίνηση. Απελπισία. Παρκάρω στο διάολο μέσα σε ένα χωράφι. Μερικά χιλιόμετρα περπάτημα αργότερα φτάνουμε στην πύλη. Το αδιαχώρητο παντού. Η συναυλία έχει αρχίσει εδώ και μισή ώρα. Έχω εξαντληθεί από την ζέστη και το περπάτημα. Περπατάω άχαρα στο terra vibe και σιχτιρίζω τον κόσμο όλο. Στρίβω ένα τσιγάρο καθώς πλησιάζουμε στη σκηνή. Δεν ακούγεται μουσική. Κοιτάζομαι με το Θ. απορημένος. Γιατί δεν παίζει τίποτα? Λες να μην έχει αρχίσει τελικά? Ξαφνικά ακούγονται κιθάρες. Γνώριμες κιθάρες. Ζεστές. Ένας ήχος που σε αγκαλιάζει και σου χαϊδεύει τα αυτιά. Ο Θ. γυρνάει και με κοιτάζει έντρομος:<br />-τρέχουμε λίγο ?<br />-με σκοτώνεις.....<br />-έλα πάμεεεεε<br />πετάω το τσιγάρο και αρχίζω να τον ακολουθώ. Επιτέλους είμαστε στη σκηνή. Οι κιθάρες ηχούν όλο και πιο έντονα. Αυτό θα πει timing φίλε μου. Λες και περίμενε εμάς για να το πει. So, so you think you can tell………..Η τέλεια υποδοχή. Στέκομαι σαν μαρμαρωμένος. Δεν κουνήθηκα σε όλο το τραγούδι. Εγώ που άμα μου πεις κάτσε ακίνητος για 10 δευτερόλεπτα θα αρχίσω να πηγαίνω δεξιά αριστερά σαν σκούνα.<br />Ύστερα από λίγο το πρώτο μέρος θα τελειώσει και θα γίνει διάλειμμα. Εγώ όμως έχω πάει για το δεύτερο μέρος. Αυτό με ενδιαφέρει. Και το δεύτερο μέρος έχει Dark Side of the Moon.<br />Η σκηνή ετοιμάζεται. Τα σφυριά ανεβαίνουν και φωτίζονται. Ήγγικεν η ώρα. Αλήθεια σου λεω δεν το περίμενα ότι θα το δω αυτό το πράμα live. Ο ήχος είναι παραπάνω από τέλειος. Είναι σχεδόν απόλυτος. Από τις πρώτες νότες εκστασιάζομαι. To intro δεν θα σου το πω, έπρεπε να το έβλεπες. Δεν έχει νόημα να σου το πω. Τα κομμάτια κυλάνε το ένα μετά το άλλο και εγώ έχω μαγνητιστεί. Για μια στιγμή βγαίνω από τη νιρβάνα μου και κοιτάζω γύρω. Όλοι είναι σαν υπνωτισμένοι. Κοιταζόμαστε με τον Θ. αλλά είναι αδύνατον να αρθρώσουμε λέξη. Είμαστε σαν πρωτόγονοι που δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα την ομιλία.<br />Και κάπου εκεί είναι που νιώθω τα πάντα να με χτυπάνε. Νιώθω αναμνήσεις και στιγμές να με βομβαρδίζουν. Όλα εκείνα τα βράδια που έπαιζε το cd στο repeat. Όλες τις σκέψεις, τα όνειρα, τις ιδέες. Όλα είναι πάλι στο μυαλό μου. Και στο τέλος δεν κρατήθηκα. Ούρλιαξα. Και δεν θυμάμαι να έχω ξαναουρλιάξει έτσι. Δεν θυμάμαι καν αν έχω ουρλιάξει ποτέ. Το μόνο που μπόρεσα να βγάλω ήταν μια κραυγή. Ούτε ο Mel Gibson στο braveheart δεν φώναξε έτσι. Και οι δίπλα μου σαν να τρελάθηκαν και αυτοί και αρχίσαμε όλοι να ουρλιάζουμε σαν τρελοί. Κραυγές πόνου, φόβου, οργής, ενθουσιασμού, δεν ξέρω τι στο διάολο ήταν. Απλά φωνάζαμε. Δεν ξέραμε τι άλλο να κάνουμε.<br />Το Dark Side of the Moon δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση φίλε μου. Είναι μια διαρκής κορύφωση. Ένα πέταγμα. Μια απελευθέρωση. Μια εδραιωμένη αίσθηση για τα πάντα. Είναι η παραδοχή. Μια αποθέωση και μια λύτρωση. Δεν χρειάζεται να φοβάσαι πια. Ότι ήταν να γίνει έγινε. Απλώς απόλαυσε το. Είναι η μουσική της ζωής. Οι χτύποι της καρδιάς και ο ήχος της ανάσας σου. Τα χάδια του έρωτα σου και το πρώτο φτερούγισμα. Είναι, είναι, είναι, είναι δεν ξέρω και εγώ τι ακριβώς είναι. Τουλάχιστον δεν ξέρω να σου το πω ακριβώς. Ο καθένας το ξέρει για τον εαυτό του.<br />Μερικά λεπτά αργότερα, στο encore επάνω θα ξαναγίνουμε άνθρωποι των σπηλαίων. Και θα χρειαστεί μόνο μια φράση από τον waters……..Hey you…..οι διάφορες γενιές θα αρχίσουν να τραγουδάνε another brick in the wall για τους ίδιους αλλά και διαφορετικούς λόγους συγχρόνως. Για τα όνειρα που θάφτηκαν και για αυτά που αρνιούνται να πεθάνουν. Για τις αναμνήσεις και για την αντίδραση. Γιατί το σύστημα θα υπάρχει πάντα και για αυτό το “the wall” ..............θα μείνει αθάνατο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115081368503870797?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150554258474946262006-06-17T17:22:00.000+03:002006-06-17T18:25:41.750+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/rebbrown18.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/rebbrown18.jpg" alt="" border="0" /></a><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Κάποτε δούλευα σε τσίρκο. Είχα ένα εξαιρετικό νούμερο. Έβγαινα όρθιος πάνω σε ένα ελέφαντα και έκανα τον κύκλο της αρένας. Ο κόσμος με λάτρευε και με χειροκροτούσε αφηνιασμένος. Εγώ καθόμουνα λαμπάδα και απολάμβανα τον θαυμασμό τους. Τι και αν είχαμε ακροβάτες, θηριοδαμαστές, κλόουν. Ο κόσμος εμένα περίμενε να δει. Και καταλαβαίνεις και εσύ ότι οι υπόλοιποι με ζηλεύανε. Λογικό είναι άλλωστε. Τους έπαιρνα όλοι τη δόξα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ο καλύτερος φίλος μου ήταν η αρκούδα. Περνούσαμε πολλές ώρες μαζί και την τάιζα συχνά ψάρια και καμιά φορά μέλι. Η αρκούδα που λες μου είχε μεγάλη αδυναμία. Και επειδή ήταν σοφή με είχε προειδοποιήσει για τους άλλους που με φθονούσαν. Αλλά εγώ ήμουνα αθώος και δεν πίστευα στην ζήλεια και την κακία. Όλοι καλοί μου φαίνονταν εμένα. Και μια μέρα οι επιτήδειοι με φωνάξανε στο κεντρικό τροχόσπιτο και μου ανακοίνωσαν ότι θα μου αλλάξουν το νούμερο.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Το καινούριο νούμερο μου είπαν ότι θα με απογείωνε. Και εγώ τους πίστεψα. Και αυτοί αλήθεια λέγανε. Δεν μου είπανε ψέματα. Απλά εγώ το κατάλαβα μεταφορικά. Από εδώ και στο εξής θα γινόμουνα ο άνθρωπος βολίδα. Μου είπαν ότι δεν χρειάζονταν πρόβες. Θα το έκανα κατευθείαν στην παράσταση. Η αγωνία μου είχε εκτοξευτεί στα ύψη. Αδημονούσα να μάθω το καινούριο μου νούμερο και να δω την ανταπόκριση του κόσμου. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ώσπου έφτασε εκείνη η τιμημένη (όπως λεει και η Μ.) μέρα. Κόσμος παντού εκείνη την ημέρα στο τσίρκο. Ο ψηλός ακροβάτης με φωνάζει να πάω μαζί του. Μου δίνει ένα παλιό κόκκινο κράνος που είχε ένα αστέρι πάνω του και μου λεει να το φορέσω. Είμαι ενθουσιασμένος με το κράνος μου. Μου δίνει και μια μπλέ στολή. Τη φοράω και μου είναι κολλητή.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-δεν έχεις κανά δυο νούμερα πιο μεγάλη?? Αυτή μου είναι πολύ κολλητή</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-έτσι πρέπει, είναι αεροδυναμική, για να μην χάνεις ταχύτητα</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-δηλαδή Σιμόν,<span style=""> </span>θα πηγαίνω πολύ γρήγορα ???</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-μα φυσικά!!! Αφού θα είσαι ο άνθρωπος βολίδα....σαν βολίδα θα πηγαίνεις<span style=""> </span><span style=""> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-....σαν βολίδα!!!!!......(επαναλαμβάνω και εγώ ενθουσιασμένα)</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Μετά μου δείχνει ένα κανόνι και μου λεει να μπω εκεί μέσα. Τον υπακούω τυφλά και μπαίνω στο κανόνι. Είναι πάρα πολύ στενά. Έχω σφηνώσει σχεδόν. Κάθομαι και σκέφτομαι πώς θα τα καταφέρω να βγω από εκεί μέσα έτσι άσχημα που σφήνωσα. Ύστερα από λίγο θα μου λυνόταν αυτή η απορία.<span style=""> </span><span style=""> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Νιώθω το κανόνι να κινείται και τον κόσμο να φωνάζει. Ο παρουσιαστής με φωνάζει με το καινούριο μου όνομα: Ο Άνθρωπος Βολίδα. Χαμογελάω ευχαριστημένος που ακούω τον κόσμο να ζητωκραυγάζει. Ξαφνικά αρχίζει να κάνει ζέστη στο κανόνι.<span style=""> </span>Όσο περνάει η ώρα αρχίζω να ζεσταίνομαι.. φωνάζω στους άλλους: </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-παιδιά, παιδιά, έχει πολύ ζέστη εδώ μέσα, κάντε κάτι</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-περίμενε λίγο, σε λίγο δεν θα νιώθεις τίποτα</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-οκ, οκ, περιμένω</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">δευτερόλεπτα αργότερα ακούω ένα μπαμ. Και νιώθω να ξεκολλάω από το κανόνι και πετάγομαι προς τα έξω. Βλέπω τον κόσμο από ψηλά να με χαιρετάει. Είναι υπέροχα, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απομακρύνονται συνέχεια. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Τότε καταλαβαίνω ότι δεν απομακρύνονται αυτοί αλλά εγώ. Το κεφάλι μου σκίζει την τέντα του τσίρκου και εγώ συνεχίζω την τρελή πορεία μου στον ουρανό. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Έχει αρχίσει να κάνει κρύο. Δίκιο είχαν τα παιδιά που μου λέγανε να περιμένω λίγο και θα δροσίσει. Η ανοδική μου πορεία συνεχίζεται και πια βλέπω μόνο κουκίδες όταν κοιτάζω προς τα κάτω. Περνάω μέσα από σύννεφα και επειδή αυτά μου γαργαλάνε τη μύτη αρχίζω και φταρνίζομαι. Φταρνίζομαι ασταμάτητα και αυτό μου μειώνει την ταχύτητα αλλά παρόλα αυτά συνεχίζω. Εγώ ανεβαίνω και δίπλα μου πέφτουν αστέρια. Προσπαθώ να πιάσω ένα αλλά δεν τα καταφέρνω. Μπροστά μου το φεγγάρι πλησιάζει όλο και πιο πολύ προς τα μένα. Αλλά ξαφνικά σταματάω. Στέκομαι για λίγα δευτερόλεπτα και ξαφνικά κάτι με τραβάει απότομα προς τα κάτω. Να δεις πως το λένε αυτό. Αααα βαρύτητα το λένε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Όσο πέφτω τόσο αυξάνεται <span style=""> </span>η ταχύτητα μου. Έχω αρχίσει να φοβάμαι. Τα φοβάμαι τα ύψη εγώ. Αρχίζω να φταρνίζομαι επίτηδες μήπως και μειώθεί η ταχύτητα μου αλλά αντιθέτως επιταχύνω. Απελπισία. Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να διακόψει την ένωση μου με το έδαφος. Θυμάμαι που φοβόμουνα τα ψηλά μπαλκόνια. Και δεν είμαι σίγουρος αν φοβόμουνα ότι μπορεί να καταρρεύσουν και να με ρίξουν ή αν φοβόμουνα τον εαυτό μου μήπως πηδήξει. Μάλλον αυτές τώρα είναι οι τελευταίες μου στιγμές αλλά δεν περνάει η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου. Σκατά, ψέματα έλεγε η διαφήμιση του <span style="" lang="EN-US">Johnnie</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Walker</span>. Προτιμώ αυτή που έλεγε <span style="" lang="EN-US">keep</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">walking</span>. Τουλάχιστον θα περπατούσα δεν θα έπεφτα σαν κομήτης. Προσπαθώ να σκεφτώ θετικά και σκέφτομαι ότι δεν πέφτω. Απλώς πετάω. Ναι ναι. Αυτό είναι πετάω. Είναι τέλεια να πετάς, αλλά παρόλα αυτά το έδαφος πλησιάζει επικίνδυνα. Είμαι πια πολύ κοντά. Αέρας φυσάει και με πηγαίνει δεξιά αριστερά. Ξαφνικά βλέπω μια φιγούρα στο έδαφος να κινείται και αυτή δεξιά αριστερά – όπως και εγώ-. Νομίζω ότι είναι η σκιά μου αλλά σκέφτομαι ότι αυτό δεν γίνεται γιατί είναι βράδυ. Είμαι πια πολύ κοντά στο έδαφος<span style=""> </span>και τώρα βλέπω καθαρά κάτω. Η φιγούρα δεν είναι ανθρώπινη. Είναι η φίλη μου η αρκούδα που τρέχει πανικόβλητη να δει που θα πέσω για να με πιάσει. Και είναι πολύ αστεία αυτή τη στιγμή γιατί τρέχει όπως και ο Βέγγος. με το κεφάλι προς τα κάτω και τα χέρια της να κουνιούνται ατσούμπαλα πάνω κάτω. Είμαι πολύ χαρούμενος που βλέπω την αρκούδα ξανά. Ειδικά τώρα που φοβάμαι. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Όταν τα ανοίγω είμαι ακόμα στον αέρα αλλά ακίνητος. Κοιτάζω κάτω και βλέπω την αρκούδα πεσμένη στο έδαφος να με κρατάει με τα χέρια της τεντωμένα. Κάθομαι όπως κάθονται τα μωρά που τους κάνουν αεροπλανάκι οι γονείς. Ξαφνικά ακούω παλαμάκια. Η Μ. χειροκροτάει ενθουσιασμένη και φωνάζει: ξανά ξανά!!! <span style=""><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115055425847494626?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150549921170015052006-06-17T16:10:00.000+03:002006-06-17T16:12:01.200+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/cellular.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/400/cellular.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">1^η Ιουνίου ήταν η ημερομηνία που ο <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><span lang="EN-US"> </span>ξεκίνησε την καινούρια του δουλειά. Τα ωράρια είναι εξαντλητικά. Ουσιαστικά η δουλειά τρωει το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Που χρόνος για γράψιμο και <span style="" lang="EN-US">blog</span>. Για αυτό και οι καταχωρήσεις ξαφνικά λιγόστεψαν. Τέλωσπάντων, δεν έχουν σημασία αυτά. Οι περιπέτειες του <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><span lang="EN-US"> </span>συνεχίζονται εντός και εκτός <span style="" lang="EN-US">Blog</span>.<span style=""> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Η καινούρια δουλειά είναι πάλι γεμάτη γυναίκες. Τώρα πια όμως είμαι καλά δασκαλεμένος. Ειλικρινά πάντως έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι η αγορά εργασίας γυναικοκρατείται. Πήγα στην τράπεζα τις προάλλες να ανοίξω ένα λογαριασμό και ήταν καμία 10αριά γραφεία γεμάτα γυναίκες. ΑΑΑΑ υπήρχε και ένας άντρας εκεί. Αλλά ήταν νάνος (αλήθεια σου λεω, νάνος ήταν). Κοντούλης, με τα μικρά του παπουτσάκια, το κοντό του παντελονάκι και μια τεράστια γραβάτα που του έφτανε μέχρι το γόνατο σχεδόν. Και πήγα να βάλω τα γέλια ενστικτωδώς όταν τον είδα να σηκώνεται όρθιος με την τεράστια γραβάτα του να κρέμεται σαν το σχοινί που αρπάζει ο ταρζάν και πηδάει από δέντρο σε δέντρο. Αλλά συγκρατήθηκα ευτυχώς. Ευτυχώς για μένα και τον μικροσκοπικό μου νάνο δεν γέλασα και όχι μόνο αυτό, άρχισα να του κάνω και ερωτήσεις. Πάντως είναι καφρίλα και το ξέρω αλλά δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου εκείνο το ανέκδοτο που διερωτάται γιατί οι νάνοι την άνοιξη σκάνε στα γέλια (δεν σας λεω το γιατί που να χτυπιέστε).</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ήταν 9 το πρωί εκείνη τη μέρα στην τράπεζα. Ένας τεράστιος χώρος με γραφεία και σχεδόν κανέναν πελάτη. Η κοπέλα που με εξυπηρετεί συμπληρώνει ασταμάτητα χαρτιά και εγώ κάθομαι τεμπέλικα στην καρέκλα και χαζεύω. Που και πού μου κάνει ερωτήσεις και εγώ της απαντάω. Βαριέμαι και εγώ, βαριέται και αυτή. Όλοι βαριούνται εκείνη τη στιγμή στην τράπεζα. Μέχρι και ο νάνος. Τον βλέπω που έχει ανοίξει μια πασιέντζα στον υπολογιστή.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style=""> </span>2 παππούδες μπαίνουν κάποια στιγμή μέσα. Γυρνάω στην καινούρια μου φίλη και της λέω με ύφος (και καλά) απορημένο:</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-Όλοι οι πελάτες σας έτσι λυκόπουλα είναι?</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-μμμμμμ, (νάζια που συνοδεύονται από περίεργες γκριμάτσες) όχι βέβαια. Απλά είναι νωρίς ακόμα. Κατά τις 10 να έρθεις να δεις τι γίνεται....... χαμός </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-πολύς κόσμος δηλαδή?</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-χαμός!!!!!</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-...........10 άτομα δηλαδή????</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-μμμμμμμμμμμ, εξυπνάδες</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-ε, τι άλλο....</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">δυο λεπτά αργότερα η πόρτα ανοίγει και μπαίνει και άλλος γέρος. Κοιταζόμαστε με την κοπέλα και βάζουμε τα γέλια .</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><o:p><span style="font-family:Times New Roman;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Στη δουλειά που λες γίνεται χαμός. Όλοι τρέχουν πανικόβλητοι και εγώ τις πρώτες μέρες τους χάζευα να τρέχουν και έκανα πως τρέχω και εγώ. Και ξαφνικά μια μέρα συνειδητοποίησα ότι έτρεχα και εγώ κανονικά πια και όχι προσποιητά. <span style="" lang="EN-US">Meetings</span>, <span style="" lang="EN-US">deadlines</span>, και δεν συμμαζεύεται. <span style="" lang="EN-US">A</span><span lang="EN-US"> </span>ρε <span style="" lang="EN-US">graoutso</span><span style=""> </span>σκεφτόμουνα, έγινες <span style="" lang="EN-US">executive</span><span lang="EN-US"> </span>και εσύ. Και αμέσως έβαζα τα γέλια γιατί άμα με δεις μόνο για <span style="" lang="EN-US">executive</span><span lang="EN-US"> </span>δεν μοιάζω. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Δύο γραφεία πιο δίπλα κάθεται ο Κ. για το οποίον δεν έχω καταλήξει ακόμα. Ο Κ. έχει έναν υφιστάμενο στον οποίον βάζει τις φωνές τουλάχιστον 4-5 φορές την ημέρα. Και ακόμα δεν έχω καταλάβει αν ο Κ. είναι απλώς αρχίδι ή ο άλλος είναι απλώς χαζός. Εδώ που τα λέμε, ο υφιστάμενος έχει λίγο βλακόφατσα. Ξέρεις, το ύφος του ανθρώπου που τα πιάνει αργά (αν τα πιάσει κιόλας). Ε,, πόση υπομονή να έχει και ο Κ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ο Κ. έχει περάσει στον υπολογιστή του ένα <span style="" lang="EN-US">cd</span><span lang="EN-US"> </span>του Κιάμου που τραγουδάει <span style="" lang="EN-US">live</span>. Και σε διάφορες στιγμές της ημέρας ανοίγει τον ήχο τέρμα και τραγουδάει. Και αυτό είναι κάτι σαν σύνθημα γιατί αρχίζουν ξαφνικά όλες να τραγουδάνε εκστασιασμένες και εγώ κοιτάζω δεξιά αριστερά να βρω αν υπάρχει λουλουδού και περιμένω να δω αν θα ανέβουν στα γραφεία να χορέψουν. Μέχρι σήμερα δεν το έχουν κάνει πάντως.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Οι πρώτες μέρες σε καινούρια δουλειά είναι πολύ περίεργες. Ειδικά άμα είναι και καινούριος τομέας που πρέπει να μάθεις ένα σωρό πράγματα από την αρχή τότε αισθάνεσαι έξω από τα νερά σου. Επίσης περνάς αρκετές ώρες καθισμένος σε ένα γραφείο μην κάνοντας τίποτα. Α, όχι κάτι κάνεις βασικά. Περιμένεις να περάσει η ώρα να φύγεις. Έτσι περίμενα και εγώ τις πρώτες μέρες να φύγω. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Η ώρα είχε πάει 7 και βλέπω τη διπλανή μου να ετοιμάζεται να φύγει. Τέλεια σκέφτομαι. Σε 5 λεπτά έχω φύγει. Κλείνω υπολογιστές, μαζεύω πράγματα και περιμένω να ακούσω τη μαγική φράση: μπορείς να φύγεις. Η διπλανή μου εξαφανίζεται για λίγο αυξάνοντας την ανυπομονησία μου και επιστρέφει ύστερα από 5 λεπτά με ένα πάκο χαρτιά. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου αφήνοντας τα χαρτιά πάνω στο γραφείο μου και αρχίζει με ταχυγλωσσία να μου εξηγεί τι πρέπει να κάνω. Εγώ δεν σου κρύβω ότι έχω σοκαριστεί εκείνη τη στιγμή. Μιλάει γρήγορα και μου δίνει οδηγίες. Δεν καταλαβαίνω χριστό από αυτά που λεει. Προσπαθώ να χωνέψω την αναβολή της αναχώρησης μου. Και στο τέλος με κοιτάζει και μου λεει:</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-εντάξει???</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-εεεεεεε, ναι, εντάξει (τι να της έλεγα????, πεστα ξανά??)</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">-μπράβο, αααα, τα θέλω αύριο το πρωί, καλύτερα να ξεκινήσεις τώρα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Πρέπει να ήμουνα ο τελευταίος που έφυγε από την εταιρία. Άφησα πίσω μου το φύλακα που με κοίταζε με συμπόνια και αποφάσισα ότι από εδώ και στο εξής κάπως έτσι θα κυλάνε οι μέρες.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Και επειδή αυτή είναι λίγο κωλοζωή άρχισα να οργανώνω ένα ταξίδι για να έχω κάτι να περιμένω. Πρέπει πάντα να φτιάχνεις τη ζωή σου έτσι ώστε να περιμένεις για κάτι. Να βάζεις ένα ορίζοντα και να βαδίζεις προς τα εκεί. Και όταν φτάνεις εκεί να κάθεσαι λίγο και να ξεκινάς για τον επόμενο. Και το ξέρω ότι αυτό για κάποιους δεν είναι ζωή αλλά <span style="" lang="EN-US">pc</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">game</span><span lang="EN-US"> </span>με διάφορες πίστες. Κάποιοι που λες σε αυτό το παιχνίδι έχουν μπόλικο <span style="" lang="EN-US">credit</span>. Έχουν πολλές ζωούλες. Άλλοι έχουν λιγότερες. Κάποιοι θα το τερματίσουν το παιχνίδι και άλλοι απλώς θα κολλάνε στην ίδια πίστα ξανά και ξανά και ξανά. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Η αναμονή τελικά αποτελεί ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μας. Αν το καλοσκεφτείς θα καταλήξεις και εσύ ότι γενικά περιμένεις. Περιμένεις για τα πάντα. Ξεκινάς από την κοιλιά της μαμάς όπου περιμένεις 9 μήνες για να βγεις (άμα είσαι ανυπόμονος βγαίνεις 7μηνίτικος αλλά αυτό δεν ενδείκνυται). Μετά περιμένεις να μεγαλώσεις. Όταν μεγαλώσεις λίγο περιμένεις να πας σχολείο και μετά περιμένεις να γίνεις 18 για να τελειώσεις το σχολείο και να πας στο πανεπιστήμιο. Κατόπιν περιμένεις να πας στρατό. Πας στρατό και περιμένεις να τελειώσει και όταν τελειώσει περιμένεις για να βρεις δουλειά, σύζυγο, να κάνεις παιδιά, να πας διακοπές, να μεγαλώσουν τα παιδιά, να βγεις στη σύνταξη και στο τέλος να πεθάνεις. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Ε, εντάξει δεν είναι τόσο δραματικά τα πράγματα αλλά είδες πόσο γρήγορα σου τα έγραψα??? Όλη η ζωή σου και η ζωή μου μέσα σε μια παράγραφο κλεισμένη. Θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο σύντομο. Να είναι σε μια γραμμή. Παρόλα αυτά δεν είναι όλα μαύρα. Υπάρχει αναμονή και αναμονή. Υπάρχει η παθητική αναμονή (αυτή της ουράς στο ΙΚΑ, στις τράπεζες κοκ) όπου δεν κάνεις τίποτα απο το να κάθεσαι ανούσια. Υπάρχουν όμως και oι ενεργητικές (πες τις όπως θες εσύ) αναμονές. Αυτές που όντως κάτι περιμένεις αλλά συγχρόνως κάνεις και άλλα πράγματα. Που συγχρόνως ζεις. Και αν όλα αυτά σου φαίνονται βαριά ‘η απαισιόδοξα θα σου πω και κάτι ακόμα που θα σου φανεί κλισέ. Ζούμε την καλύτερη ζωή που μπορούμε. Δεν υπάρχει άλλη ζωή από αυτή που ζούμε. Ότι υπάρχει είναι γύρω σου. Για τα άλλα που φαντάζεσαι είναι απλώς υποθέσεις. Για αυτό μην σκέφτεσαι τι θα είχε γίνει αν είχες κάνει τότε το ένα ή το άλλο. Δεν αλλάζει κάτι.<span style=""> </span><span style=""> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Να ζεις, να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, να ερωτεύεσαι, να πετάς στα σύννεφα. Να τα κάνεις όλα αυτά για να σε βλέπω, να παίρνω θάρρος<span style=""> </span>και να τα κάνω και εγώ. Γιατί άμα δεν τα κάνει κανένας δεν θα τα κάνω ούτε εγώ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Και το ξέρω ότι είναι κάτι μέρες που είναι όλα μαύρα. Δεν πα να έχει έξω χαρά θεού. Για εσάς και για μένα είναι όλα μαύρα. Σε πλημμυρίζει ένα συναίσθημα ματαιότητας. Και μαυρίζει η ψυχή σου. Μέσα σου κλαις αλλά απέξω μοιάζεις απαθής. Δεν έχεις όρεξη να κάνεις τίποτα. Δεν θες να δεις κανένα. Αισθάνεσαι εξαπατημένος. Που είναι η ωραία σου ζωή που κάποτε είχες ονειρευτεί. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενες. Σκατά, δεν έχεις ιδέα τι θα κάνεις. Νιώθεις μόνο να αιωρείσαι. Είσαι στο καθεστώς<span style=""> </span>της απόλυτης αιώρησης. Είσαι στο απόλυτο κενό. <span style="" lang="EN-US">Perfectly</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">unbalanced</span>. Ούτε το εκκρεμές του Φουκώ δεν είναι τόσο τέλειο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;">Θα κάτσεις έτσι για ώρες, μπορεί και μέρες. Κάποια στιγμή όμως θα βαρεθείς. Θα βαρεθείς την μαυρίλα. Και τότε θα έρθει ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, μια σκέψη, κάτι τέλωσπάντων. Κάτι μικροσκοπικό. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο. Και τότε ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν όλα. Θα αρχίσεις να βγαίνεις πάλι, να γελάς και θα ξεχαστείς μέχρι την επόμενη φορά που θα σε ξαναχτυπήσουν πάλι τα ίδια. Μάλλον κάπως έτσι είναι η ζωή. Εναλλαγές. Έτσι απλά. Και μην φανταστείς ότι θέλω να γράψω ευφάνταστα πράγματα για να σε εντυπωσιάσω εσένα που διαβάζεις. Απλά όταν δεν μπορείς να μιλήσεις στον εαυτό σου, τότε κάθεσαι και του γράφεις. Και για αυτό υπάρχει το <span style="" lang="EN-US">blog</span>. Παλιά το λέγανε ημερολόγιο, σήμερα το λένε <span style="" lang="EN-US">blog</span>.<span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115054992117001505?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150546425390937902006-06-17T15:12:00.000+03:002006-06-17T15:37:59.830+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/lakes%20are%20boring.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/lakes%20are%20boring.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><div> <div align="center"><span style="font-size:85%;">O graoutso με υπερηφάνεια παρουσιάζει................τον Κωλόγερο.</span></div> <div align="center"><span style="font-size:85%;">Aιχμάλωτος μιας λίμνης γράφει ότι του κατέβει, δίνει παραγγέλματα και προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι οι λίμνες είναι βαρετές</span></div> <div align="center"> </div> <div align="center"><span style="font-size:85%;">Αυτά και άλλα στο.........</span><a href="http://lakesareboring.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">Lakes are Boring</span></a><a href="http://lakesareboring.blogspot.com/"> </a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115054642539093790?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150030953873558442006-06-11T15:58:00.000+03:002006-06-11T16:23:11.956+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/white.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/400/white.jpg" alt="" border="0" /></a>Είναι γύρω στα 95, 96, 97? Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Τα χρόνια απλά περνάνε και εμείς απλά προσθέτουμε κεριά στις τούρτες. Άμα φτάσει τα 100 θα κάνουμε φιέστα. <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η ιστορία της είναι γοητευτική. Τουλάχιστον εμένα έτσι μου φαίνεται.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γεννήθηκε κάπου στα βάθη της Μικράς Ασίας. Κοντά στην Καππαδοκία. Ήρθε 12 χρονών στην Ελλάδα με την οικογένεια της. Δεν ήρθαν όλοι μαζί. Άρχισαν να έρχονται σταδιακά. Αυτή ήρθε το ’22. Δεν νομίζω ότι ακόμα και σήμερα μπορεί να καταλάβει γιατί έφυγε από εκεί. Οι τούρκοι ήταν φίλοι μας μου λεει και μου ξαναλέει. Δεν μιλάει συχνά για τη ζωή της εκεί. Τους γέρους πρέπει να τους πετύχεις στην ώρα που θα αποφασίσουν να μιλήσουν. Την ώρα που θα έχουν όρεξη να αφηγηθούν. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πολλές φορές κάθομαι και την παρατηρώ. Το βλέμμα της συχνά κοιτάζει το κενό. Άλλες φορές είναι απλά κενό. Δεν έχω δει σε πολλούς ανθρώπους κενό βλέμμα όπως σε αυτή. Ύστερα κάθομαι και σκέφτομαι τι ζωή έχει κάνει αυτή η γυναίκα. Έχει ζήσει 2 παγκόσμιους πολέμους, εμφύλιο, πραξικόπημα. Μια ζωή καταδιωγμένη και κυνηγημένη. Γιατί βλέπεις ο ξεριζωμός δεν ήταν αρκετός. Η οικογένεια της έμελλε να μπλεχτεί με την αριστερά. Άλλοι διωγμοί και άλλες ιστορίες από εκεί.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μετά τον ξεριζωμό κατέληξε στον Πειραιά. Μέχρι να φτάσουν εκεί, η οικογένεια της είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων. Κάτι οι αρρώστιες, κάτι οι επιτήδειοι, κάτι το ένα κάτι το άλλο και τα χρήματα γρήγορα εξανεμίστηκαν. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ήταν εύπορη οικογένεια στον τόπο τους. Όπως και οι περισσότεροι άλλωστε. Με την μετεγκατάσταση τους στην Ελλάδα όμως, έμελλε οι περισσότεροι να αλλάξουν κοινωνική και οικονομική τάξη. Πώς να μην το φέρουν βαρέως. Από άρχουσα τάξη, έγιναν μέσα σε λίγο διάστημα οικονομικοί μετανάστες. Και οι ελλαδίτες που τους υποδέχτηκαν........σκληραίνει το βλέμμα της όποτε μιλάει για αυτούς. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είχε φτάσει τα 20 και ήταν ανύπαντρη. Δεν της άρεσε κανένας μου είχε πει (και καλά). Ούτε καν αυτός που παντρεύτηκε. Και αυτόν τον παντρεύτηκε επειδή ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Ο γαμπρός ήταν έλληνας εκ Ρωσίας. Δηλαδή ρώσος μιας και ελληνικά δεν μιλούσε και είχε έρθει μεγάλος στην Ελλάδα. Στα μάτια του κόσμου ήταν ρώσος. Περνούσε τα απογεύματα από τις γειτονιές μαζί με οργανοπαίχτες και χόρευε. Η βασική του απασχόληση στη Ρωσία ήταν ο χορός. Ήξερε να χορεύει 45 χορούς. Και από όπου περνούσε φωνάζανε όλοι: έρχεται ο ρώσος, και βγαίνανε στους δρόμους και στα παράθυρα για να τον κάνουνε χάζι. Και αυτός χόρευε και άναβε το κέφι του κόσμου. Κάπως έτσι γλυκάθηκε και αυτή και τον παντρεύτηκε. Και δεν της βγήκε σε κακό. Ο ρώσος ήταν τρυφερός και δουλευταράς.<br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το κακό του να ζεις πολλά χρόνια είναι να βλέπεις τους άλλους να φεύγουν από τη ζωή και εσύ να συνεχίζεις. Και όταν είσαι νέος αισθάνεσαι τυχερός που φεύγουν αυτοί και όχι εσύ. Όταν μεγαλώσεις όμως τι γίνεται?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Συχνά μου λεει ότι κουράστηκε. Δεν έχει νόημα να ζει άλλο. Δεν μπορώ γιαβρί μου, μου λεει. Είναι πολλά τα χρόνια. Και πια δεν μπορώ να κάνω και πολλά. Απλά κάθομαι και δεν κάνω τίποτα. Ξέρω όμως ότι κάθε απόγευμα πηγαίνει με το μπαστουνάκι της σιγά σιγά, και μετράει την πίεση. Αχ, είναι γλυκιά η ζωή. Ακόμα και στα 90φεύγα είναι γλυκιά. Ή μήπως είναι ο φόβος του θανάτου? Αυτή η ανησυχία για το άγνωστο. Ότι δηλαδή θέλεις μεν να φύγεις αλλά δεν ξέρεις που θα πας και αυτό σε τρομάζει και σε κάνει να αναβάλλεις την αναχώρηση σου.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τους έχει θάψει όλους αυτή η γυναίκα. Έχει θάψει τουλάχιστον έναν από κάθε πιθανή συγγένεια. Αδέρφια, γονείς, άντρα, παιδιά<span style=""> </span>κ.ο.κ. Και σκέφτομαι ότι κάθε έναν που έχει χάσει είναι για αυτή –πέρα απόλα τα άλλα- μια απώλεια συντροφιάς. Σιγά σιγά μειώνονται οι συντροφιές της, οι παρέες της. Και ξέρεις, όταν ο άνθρωπος μεγαλώσει πολύ δεν είναι εύκολο να κάνει καινούριες συντροφιές και παρέες. Ακόμα και αν κάνει όμως δεν είναι εύκολο να συνδεθεί πολύ μαζί τους. Και πάλι όμως ακόμα και αν καταφέρει να συνδεθεί με καινούριους, το πιο πιθανό είναι να πεθάνουν και αυτοί μιας και θα είναι μεγάλοι. Όπως και να το πάρεις τελικά δεν βγαίνει. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και βρέθηκα εχτές πάλι σε μια κηδεία, και λεω στο διπλανό μου</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-στη γιαγιά το είπατε?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-ναι της το είπαμε</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-γιατί ρε συ??? Δεν υπάρχεις λόγος να στεναχωριέται......αφού ούτως η άλλως δεν θα το καταλάβαινε.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν γίνεται ρε αυτό το πράγμα...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-τι εννοείς????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-δεν γίνεται να της τα κρύβουμε αυτά, της έχουμε κρύψει κάποιους θανάτους, δεν γίνεται να της τους κρύψουμε όλους</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-γιατί?????</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-γιατί στο τέλος θα αναρωτιέται που πήγαν όλοι. Θα μαζευόμαστε σε γιορτές και θα λείπουν οι μισοί. Τι διάολο θα της λέμε. Ότι όλοι λείπουν σε δουλειές και σε διακοπές!!!! Δεν γίνεται....θα το καταλάβει στο τέλος <span style=""> </span><span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">σε διακοπές διαρκείας σκέφτηκα εγώ και μου έφυγε ένα μικρό γέλιο. Γρήγορα<span style=""> </span>όμως το έπνιξα γιατί ο παπάς έψελνε τα τελευταία λόγια. Είχε αρχίσει η επιβίβαση..... </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115003095387355844?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1150030587761690882006-06-11T15:54:00.000+03:002006-06-11T16:33:32.520+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/girl.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/400/girl.jpg" alt="" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Επί μια βδομάδα προσπαθώ να πάρω ένα κωλόχαρτο από το ΙΚΑ αλλά κάθε μέρα έχει πολύ κόσμο και το αφήνω κάθε φορά για την επόμενη μέρα. Έχει έρθει όμως Παρασκευή και πρέπει να το πάρω. Δεν χωράει άλλη αναβολή. Μπαίνω στις 8 και κάτι αποφασισμένος. Παίρνω χαρτάκι με το νούμερο 104. εκείνη τη στιγμή εξυπηρετούν το 28. σκατά, θα αφήσω τα κοκάλα μου εδώ μέσα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γενικά δεν την αντέχω την αναμονή. Παντός τύπου αναμονή. Είμαι ανυπόμονος και πολλές φορές υπερενθουσιώδης. Θέλω να τελειώνουν γρήγορα τα πράγματα που περιμένω. Αφού σκέφτομαι ότι αν ποτέ βρεθώ σε μαιευτήριο περιμένοντας<span style=""> </span>τη γυναίκα μου να γεννήσει<span style=""> </span>δεν θα κρατηθώ. Θα μπω μέσα και θα το ξεγεννήσω μόνος μου με τα χέρια μου μπροστά στα έκπληκτα μάτια του γιατρού, της συζύγου και όλων των παρισταμένων. Θα το τραβάω το κακόμοιρο και θα του φωνάζω: βγες παιδάκι μου να τελειώνουμε, με έσκασες και εμένα και την μάνα σου. Και κάπως έτσι άγαρμπα θα στιγματιστεί η σταδιοδρομία μου σαν πατέρας. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τέλωσπάντων, για το ΙΚΑ έλεγα, ας μην ξεφεύγω. Όλοι έχετε πάει σε δημόσιες υπηρεσίες και έχετε εικόνα του τι επικρατεί. Όχι, όχι δεν θα λαϊκίσω γράφοντας για τη χώρα ζούμε και τα λοιπά κλισέ. Λυπάμαι αλλά δεν γράφω τέτοια. Θα σας μιλήσω για την τρομερή εμπειρία που έζησα εκεί. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Εικόνα: 3 γκισέ στη σειρά, γυναίκα, άντρας, γυναίκα., ένας μικρός διάδρομος μπροστά απο τους γκισέδες (υπάρχει τέτοια λέξη?) και πιο πίσω 6-7 σειρές με καρέκλες γεμάτες κόσμο που κάθεται και μοιάζουν όλοι να βλέπουν σινεμά μιας και όλοι κοιτάνε τους υπαλλήλους. Θέλω να τους ρωτήσω αν είναι καλό το έργο αλλά δεν το κάνω. Δεν έχω κέφια. Σκέφτομαι ότι θα περιμένω και ζοχαδιάζομαι. Ύστερα από λίγο θα επικρίνω αυστηρά τον εαυτό μου που είναι τόσο ανυπόμονος ελληνάρας και θα κάτσω ήσυχα, ήσυχα στη θεσούλα μου χωρίς να διαμαρτύρομαι. Τα νούμερα περνάνε με την ίδια συχνότητα που μιλάνε στις ταινίες του <span style="" lang="EN-US">Tarkowski</span>. Αργά, απελπιστικά αργά. Ένας γνωστός μου μπαίνει μέσα. Γυρνάω να μην με δει. Δεν θα αντέξω και αναμονή και κουβεντούλα με έναν άνθρωπο που δεν έχουμε τι να πούμε. Τι μαλακία και αυτή με τους γνωστούς που ενώ δεν τους ξέρεις ιδιαίτερα, πρέπει άμα βρεθείτε κάπου από κοινού να αρχίζεις να μιλάς λέγοντας ότι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι. Δυστυχώς είμαι άτυχος. Με βλέπει και έρχεται ενθουσιασμένος να μου μιλήσει. Όπως σηκώνομαι για να τον χαιρετήσω σκέφτομαι ότι τελικά δεν υπάρχει θεός για αυτό και δεν με βοηθάει κανένας. Αμέσως τον ρωτάω τι ήρθε να κάνει και για καλή μου τύχη έχει έρθει για άλλο λόγο. Δεν θα χρειαστεί να περιμένει στην ουρά μου. Αυτό που θέλει θα του πάρει μόνο 10 λεπτά. Ενθουσιάζομαι που θα φύγει και δεν θα κατσικωθεί δίπλα μου αλλά τα παίρνω και στο κρανίο που αυτός θα κάνει μόνο 10 λεπτά και εγώ 4 ώρες.<span style=""> </span><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η σύνθεση του κόσμου τριγύρω μου είναι κατά 50% ξένοι και κατά 50% γέροι. Από τους γέρους ένα 20% είναι γαμάτοι και ένα 80% είναι για κλωτσιές. Ξέρεις οι παππούδες και γιαγιάδες που ανακατεύονται παντού, κοιτάνε αδιάκριτα, μιλάνε σε όποιον τους καπνίσει<span style=""> </span>και απλώς κάνουν βαβούρα. Το 20% είναι παπούδες και γιαγιάδες που ταξιδεύουν στον κόσμο τους, έχουν ένα ποσοστό (μικρό ή μεγάλο) αλτσχάιμερ, κινούνται με αργές κινήσεις και πετάνε ασυνάρτητες ατάκες. Αυτούς τους λατρεύω. Με κάθε ευκαιρία τους μιλάω και κρέμομαι από το στόμα τους μήπως και μέσα στην γενική σύγχυση τους μου πούνε κάποια σοφία. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Βγάζω τον καπνό να στρίψω ένα τσιγάρο. Δίπλα μου μια γιαγιά (από τις γαμάτες) με κοιτάζει που στρίβω.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-αυτό δεν έχει νικοτίνη???</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-απ’όλα έχει. Και νικοτίνη και πίσσα. Κομπλέ είναι.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Γελάει λίγο και μου λεει: χαριτωμένα τα λες εσύ.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Της χαμογελάω και προσπαθώ να βρω γρήγορα ένα κομπλιμέντο για να της ανταποδώσω. Σκατά δεν βρίσκω τίποτα. Και ξέρεις σε αυτές τις ηλικίες τα κομπλιμέντα έχουν τρομερή σημασία. Δεν τους τα κάνουν συχνά και όποτε τύχει και τους πουν κάτι καλό εκστασιάζονται. Σκέφτομαι ότι πρέπει να συνεχίσω την κουβέντα μήπως και βρεθεί κάτι από εκεί. Χρειάζομαι πληροφορίες.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-εσείς τι περιμένετε?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-κάτι χαρτιά.......κάποιο λάθος έχουν κάνει, είναι κάτι.......να δεις............</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">δράμα, δεν ξέρει καν<span style=""> </span>γιατί περιμένει. Απλά θα περιμένει μερικές ώρες εκεί για να της πει ο υπάλληλος ότι τσάμπα καθόταν τόσες ώρες. Και είναι πολύ πιθανόν να ξαναπάει ύστερα από 2 μέρες επειδή θα έχει ξεχάσει να ρωτήσει κάτι. Είναι πολύ γλυκιά όμως και θα σκάσω να δεν της πω κάτι να χαρεί.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">-στις ομορφιές σας είστε σήμερα... (μπράβο μαλάκα, λες και την βλέπεις κάθε μέρα....χειρότερη ατάκα δεν θα μπορούσα να πω)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">παρόλα αυτά η γιαγιά γυρνάει και με κοιτάζει έκπληκτη. Ρίχνει ένα πνιχτό γέλιο και μου λεει ενθουσιασμένη: σας ευχαριστώ!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Τέλεια, τα κατάφερα. Έχω ηρεμήσει πια. Πιο δίπλα ένας τύπος με κοιτάζει με απορία. Σίγουρα σκέφτεται ότι κάτι περίεργο τρέχει με εμένα και τη γιαγιά και του φαίνεται ανεξήγητο. Θέλω να πάω να του πιάσω το κεφάλι, να τον χαστουκίσω και να του πω: σύνελθε μωρέ, να την ανεβάσω θέλω, όχι να την πηδήξω. Δεν θα το κάνω όμως και θα τον αφήσω να αναρωτιέται αν όντως υπάρχουν τόσο ανώμαλοι άνθρωποι. Αυτή είναι η τιμωρία του που σκέφτεται τέτοια αίσχη. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πιο δίπλα κάθεται ο μικρός<span style=""> </span>Τάκης με τον μπαμπά του, έναν μαμούχαλο 35αρη που είναι σίγουρα (αυταπόδεικτα) πατέρας του Τάκη μιας και οι δύο έχουν το ίδιο ηλίθιο βλέμμα. Ο Τάκης είναι γύρω στα 5 και κρατάει ένα <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>στα χέρια του. Ο <span style="" lang="EN-US">Batman</span><span lang="EN-US"> </span>είναι εντυπωσιακός γιατί η μπέρτα του είναι υφασμάτινη και όχι πλαστική. Οπότε, όταν τον κουνάει στον αέρα ο Τάκης, αυτή ανεμίζει. Τον Τάκη θα τον μισήσω σε λίγο αλλά δεν το ξέρω. Ούτε εγώ ούτε αυτός. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Πιο δίπλα κόβει βόλτες ο μικρός Ινιότσκι. Φυσικά ο Ινιότσκι είναι ξένος και περιμένει μαζί με τους γονείς του που είναι 2 νέα γλυκά παιδιά που έχουν αγχωθεί με τον Ινιότσκι ο οποίος τρέχει δεξιά αριστερά και μιλάει στους πάντες. Νιώθουν ότι ενοχλεί τον κόσμο ο μικρός, και κάθε λίγο τον φωνάζουν κοντά τους. Προσπαθούν διακριτικά να τον πείσουν να κάτσει φρόνιμα χωρίς όμως να είναι αυστηροί. Ο Ινιότσκι όμως έχει σταμπάρει μια μικρούλα και προσπαθεί να την πλευρίσει. Ο Ινιότσκι πρέπει να είναι γύρω στα 4 και αυτή γύρω στα 3. κοιτώντας αυτή την πρώτη απόπειρα φλερτ καταλαβαίνει κανείς γιατί οι περισσότεροι άνδρες είναι καταδικασμένοι να αποτυγχάνουν στο φλερτ για μια ζωή. Ο μικρός Ινιότσκι δεν το κατέχει το άθλημα. Χοροπηδάει σαν μαϊμού προσπαθώντας να εντυπωσιάσει τη μικρή η οποία είναι σαφώς πιο σοβαρή από αυτόν και προσπαθεί να καταλάβει γιατί ο Ινιότσκι εξευτελίζεται τόση ώρα μπροστά της. Αφού είναι και οι 2 πολύ μικροί για να κάνουν σεξ. Τι χτυπιέται σαν τρελός? Παρόλα αυτά η μικρή θα του χαμογελάσει και θα συνεχίσει να τον περιεργάζεται εντυπώνοντας στον μυαλό της πράγματα που θα τα συναντήσει σίγουρα στο μέλλον αλλά με άλλη μορφή.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ύστερα από λίγο ο μικρός Τάκης θα πλησιάσει με τον μαμούχαλο μπαμπά του το ταμείο και εκεί θα συναντηθούν με τον Ινιότσκι. Ο Ινιότσκι θα δει τον <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>και θα γουρλώσει τα μάτια. Είναι εκστασιασμένος. Απλώνει το χέρι του να αγγίξει τον <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>αλλά ο Τάκης τον απομακρύνει. Ο Ινιότσκι πεθαίνει για να παίξει με τον <span style="" lang="EN-US">batman</span>. Και ο Τάκης θα το εκμεταλλευτεί αυτό. Θα βγάλει τον πραγματικό του εαυτό. Θα αποδείξει ότι είναι ενα μικρό σαδιστικό τσογλάνι. Για την επόμενη ώρα το σκηνικό έχει ως εξής: Ο Τάκης (που είναι πιο ψηλός από τον Ινιότσκι) κρατάει με το ένα χέρι ψηλά τον <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>και προκαλεί τον Ινιότσκι να το πιάσει. Αλλά ο κακομοίρης ο Ινιότσκι είναι κοντός. Κάνει δυο προσπάθειες αλλά δεν τα καταφέρνει. Γυρνάει και κοιτάει τη μαμά του που κοιτάζει αμέτοχη. Ξαναπροσπαθεί αλλά και πάλι δεν το<span style=""> </span>φτάνει. Γυρνάει πάλι στη μαμά του και βάζει τα κλάματα. Η μαμά του τον παίρνει μια τρυφερή αγκαλιά αλλά ο μικρός είναι απαρηγόρητος. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά ο μικρός Τάκης πλησιάζει λίγο και του κουνάει τον <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>επιδεικτικά. Ο Ινιότσκι κλαιει ασταμάτητα. Έχω γίνει έξω φρενών. Είμαι έτοιμος να αρπάξω τον <span style="" lang="EN-US">Batman</span><span lang="EN-US"> </span>και να τον πετάξω από το παράθυρο και μετά να αρχίσω να κοροϊδεύω τον μικρό σαδιστή. Αλλά ο μαμούχαλος μπαμπάς είναι ένα ντερέκι με κάτι τεράστια χέρια και πλάτες. Κοιτάζω το κράνος μου, αν τον χτυπήσω με αυτό θα κερδίσω χρόνο. Έχω παθιαστεί. Είμαι έτοιμος να κάνω ένα ΙΚΑ πουτάνα. Είμαι τρελός σκέφτομαι και ηρεμώ. Επανακτώ την ψυχραιμία μου και εγκαταλείπω τα σχέδια δράσης. Και σαν από μηχανής θεός κάνει την εμφάνιση στο σκηνικό ο διπλανός μου. Βγάζει από την τσέπη του ένα μικρό πλαστικό μπρελόκ που έχει και φακό επάνω. Το δίνει στον Ινιότσκι. Ο Ινιότσκι δεν κλαιει πια. Με το που ανακαλύπτει το φακό ενθουσιάζεται. Ο καριόλης Τάκης γουρλώνει τα μάτια. Κουνάει τον <span style="" lang="EN-US">batman</span><span lang="EN-US"> </span>όπως κουνάμε στις ταβέρνες το ψάρι στις γάτες. Αλλά ο Ινιότσκι δεν μασάει πια. Όλοι γύρω παριστάνουμε τους ενθουσιώδεις με το καινούριο παιχνίδι του Ινιότσκι. Ύστερα από λίγο ο μαμούχαλος τελειώνει από το γκισέ και παίρνει το μαλακιστίρι του και φεύγει. Ο Ινιότσκι είναι και πάλι ο βασιλιάς του χώρου και αυτή τη φορά έχει την αποδοχή όλων. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για τον Ινιότσκι. Με μια κίνηση επιστρέφει το μπρελόκ στον διπλανό μου και του λεει ευχαριστώ. Όχι μάτια μου, του λεει ο διπλανός μου. Κράτα το. Για σένα είναι. Δώρο. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Είμαι επίσημα συγκινημένος με τον διπλανό μου. Του πιάνω την κουβέντα. Μου λεει ότι είναι από την Β. Ήπειρο. Μου το τονίζει. Δεν ξέρει όμως ότι δεν με νοιάζει αν είναι βορειοηπειρώτης ή Αλβανός. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν αλλάζει κάτι. Είναι πολύ άσχημα ντυμένος. Φοράει σχεδόν κουρέλια. Του κάνω ερωτήσεις. Μικρές ερωτήσεις και αυτός μου απαντάει αναλυτικά. Πουλάει τσάντες στις λαικές. Είναι 17 χρόνια στην Ελλάδα. Καταιγισμός πληροφοριών. Έχει μια ευγένεια στα μάτια του. Περιμένει ώρες αλλά δεν γκρινιάζει. Αγχώνεται μόνο αν θα προλάβει να πάει στο υπουργείο μετά για να βγάλει άλλα χαρτιά από εκεί. Μου μιλούσε ώρα. Και τον άκουγα προσεκτικά. Ήταν ιδρωμένος και μύριζε αλλά δεν με πείραζε. Ύστερα από λίγο την συνήθισα την μυρωδιά και απλώς τον άκουγα. Και ο χαρτογιακάς (ευχαριστώ για τη λέξη,.... ξέρεις εσύ) απέναντι που με κοίταζε απορημένος να κάνω κομπλιμέντα στη γιαγιά με κοιτούσε με ακόμα μεγαλύτερη απορία. Πάλι ανίκανος να καταλάβει τι σημαντικό πράγμα μπορεί να έλεγε αυτός ο κακοντυμένος<span style=""> </span>τύπος σε εμένα για να τον ακούω εγώ με τόση προσήλωση. Για τη ζωή του μου έλεγε μαλάκα, για τη ζωή του.......... <span style=""> </span><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-115003058776169088?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1148398387145977522006-05-23T18:31:00.000+03:002006-05-23T18:33:07.156+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/summer.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/400/summer.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114839838714597752?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1145798743431063932006-04-23T16:24:00.000+03:002006-04-23T16:25:43.440+03:00<a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/j.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/e.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/s.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/u.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/s.gif" border="0" /></a><br /><a href="http://www.bigoo.ws/"><br /></a><br /><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/s.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/h.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/a.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/v.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/e.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><img alt="www.Bigoo.ws" src="http://content32.bigoo.ws/letters/style1/s.gif" border="0" /></a><a href="http://www.bigoo.ws/"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114579874343106393?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1145405800549376192006-04-19T03:12:00.000+03:002006-04-19T03:17:32.350+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/DSCF0012.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/DSCF0012.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114540580054937619?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1145102706503011112006-04-15T14:59:00.000+03:002006-04-15T15:05:06.510+03:001. Easy jet<br />2. National Express<br />3. My Prospects<br />4. Penis Enlargement<br />5. Hotmail (Your account size is approaching limit)<br /><br />μου στέλνουν ανελλιπώς κάθε εβδομάδα mail. είναι ωραίο να σε σκέφτεται κάποιος. κάθε φορά με συγκινούν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114510270650301111?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1144953414858509522006-04-13T21:15:00.000+03:002006-04-13T21:36:54.866+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/26-helping-himself.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/26-helping-himself.jpg" alt="" border="0" /></a><br /> <p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">δεν λεω, ωραίες οι street bands με συμπαθής μετανάστες που τραγουδάνε και παίζουν τα νταούλια τους. Όχι όμως όταν κάθε 15 λεπτά επανεμφανίζονται οι ίδιοι και αρχίζουν να παίζουν τα ίδια. ένα γαμημένο καφέ θέλω να πιω στο πεζοδρόμιο, να πω δυο κουβέντες και να χαζέψω λίγο ήλιο. ε, μας σπάσανε τ'αρχίδια σήμερα. ανεβοκατεβαίνανε την σκουφά κάθε τέταρτο και δώστου βαβούρα και φασαρία πάνω από το κεφάλι σου. και ήταν και 4-5 μαζί και όλοι κρατούσαν από ένα όργανο και είχαν και ένα ραμμένο χαμόγελο στη φάτσα.<br />ένα καφέ γαμώ. ένα καφέ θέλω μόνο. και άμα τους δώσεις και λεφτά για να φύγουν γρήγορα αυτοί για να σε ευχαριστήσουν παίζουν κι άλλο. όποιος ξέρει τρόπο για να τους διώχνει ας μου τον πει.<br /><br />ps. δίδεται αμοιβή<span style="" lang="EN-US"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114495341485850952?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-25968899.post-1144865230554368742006-04-12T21:01:00.000+03:002006-04-12T21:07:10.563+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/1600/fb8.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5924/2269/320/fb8.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://asidosia.blogspot.com/2006/04/blog-post_12.html">http://asidosia.blogspot.com/2006/04/blog-post_12.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/25968899-114486523055436874?l=graoutso.blogspot.com' alt='' /></div>graoutsonoreply@blogger.com3